Auteur, dichter en Debrakkehondredactielid Ruth Lasters heeft de Debuutprijs gewonnen met haar roman Poolijs. De roman verscheen vorig jaar bij uitgeverij Meulenhoff/Manteau. De Debuutprijs voor het beste Vlaamse prozadebuut wordt jaarlijks uitgereikt door Boek.be, de organisator van de Boekenbeurs in Antwerpen. Er is een bedrag van 6.200 euro aan verbonden. Lasters krijgt de prijs uitgereikt op 30 oktober tijdens de officiële opening van de Boekenbeurs.

Juryvoorzitster Sigrid Bousset beschrijft Poolijs, gekozen uit 11 debuten die in 2005 en 2006 gepubliceerd werden, als ‘een treffend boek dat opvalt en raakt omwille van de inhoudelijke, compositorische en stilistische durf en eigenheid.’

De vorige winnaar van de Debuutprijs was Jan Van Loy met Bankvlees. Eerder wonnen onder anderen ook Annelies Verbeke, Erwin Mortier en Paul Mennes de prijs. Ruth Lasters won in 2005 met het gelijknamige verhaal de eerste prijs van de verhalenwedstrijd van De Brakke Hond. Op Het andere boek van afgelopen weekend werd haar eerste poëziebundel Vouwplannen voorgesteld.

Wie zin heeft om op 11 juli eens flink te ontsporen in Brussel kan dat in het gezelschap van dichteressen Herlinda Vekemans, Hélène Gelèns en Ruth Lasters. Zij lezen ’s middags van 12.15u tot 13.15u voor uit eigen werk in het Literair Salon, Koninginnestraat 23 (1000 Brussel).
Ook van de partij zijn JMH Berckmans & Kamiel Vanhole, Bernard Dewulf & Hugo Camps en Paul Mennes & Christiaan Weijts.
Na het literaire programma kan u vanaf 20u op de Grote Markt terecht voor het slotfeest met Will Tura, Toots Thielemans en een hele reeks andere muzikale gasten.

Meer info: De Gulden Ontsporing.

Misschien heb ik wat gemist, maar na enkele onbehaaglijke minuten doorgebracht te hebben op de online reclamesite voor Het schervengericht van A.F.Th. Van der Heijden, vraag ik me af wat de bedoeling is van dit soort “reclame”. Als spotje zou deze fraai vormgegeven site het nog zo slecht niet doen. Naar ik aanneem wordt de sfeer van het boek (dat ik om evidente redenen nog niet heb gelezen) treffend weergegeven. Maar daarmee kan je in de online wereld niet zoveel seconden vullen. Behalve het zeer boeiende feit dat je de camerabeweging van links naar recht kan laten bewegen via een schakelaar heb ik niks spannends kunnen ontdekken. Of je lezers van boeken daarmee kan boeien, betwijfel ik. Ik stel me voor dat die meer op zoek zijn naar tekst en uitleg. Voor mensen die interactieve toestanden gewoon zijn is de site al helemaal gaap. De site wordt gepositioneerd als reclame, maar wie, hoe of wat deze site zou moeten aanzetten tot het kopen van het boek is me volslagen onduidelijk. Maar goed, ondanks de site kijk ik toch uit naar het boek dat ook al uitgebreid werd aangekondigd op de Papieren Man. Onder andere hier, onder de titel Duizend bladzijden A.F.Th..

Dirk Leyman publiceerde een paar weken geleden op de Papieren Man een reeks van vier artikels (Fictie op komst.) die vooruit blikken op de literaire actualiteit en waarin hij eerder al aandacht besteedde aan Het schervengericht. De moeite van het herlezen nu het nieuwe seizoen echt staat te beginnen:

• De langverwachten, met o.a. aandacht voor A.F.Th. van der Heijden, Connie Palmen, David Van Reybrouck, Paul Mennes, Anne Provoost
• De nieuwe Belgen (Naïma Albdiouni, Malika Chaara, Mustafa Kör)
• Vaste waarden (Koen Peters, Leo PLeysier , Oscar van den Boogaard, Renate Dorrestein, Gerrit Krol, Erwin Mortier)
• De outsiders (met o.a. aandacht voor te verschijnen werk van Joris Gerits, Marjolijn Februari, Bart Koubaa, Luuk Gruwez, Jacq Vogelaar, Aristide von Bienefeldt, Désanne van Brederode, Arie Storm)

Vorige vrijdag interviewde Jeroen Overstijns Van der Heijden voor De Standaard, over het slaapapneusyndroom, zwaarlijvigheid en Het schervengericht. Het boek is gebaseerd op de moorden van de Manson-family, onder andere op Sharon Tate die toen acht maand zwanger was van Roman Polanski. Twee personages, Maddox en Remo, die respectievelijk staan voor Charles Manson en Roman Polanski, zitten in dezelfde gevangenis Californië zonder dat ze van de ander weten wie hij is. Van daaruit ontwikkelt het verhaal zich in een poging om de moderne mythologie van de gebeurtenissen boven te krijgen.

Daarom durf ik er moderne mythologie van te maken. Zoals Sophokles de toen al duizend jaar bekende Oedipus mythe de zijn eheeft gemaakt. Hij heeft in de grabbelton gegraaid. Wel, zo ook ik. Ik documenteer me nauwgezet om vervolgens aan de werkelijkheid te kunnen morrelen.