Spannend in de fabriek
Als ik niet af en toe het zich niet van RSS bedienende Luilekkerland blog manueel zou betreden, was het mij waarschijnlijk volledig ontgaan, maar terwijl ik met vakantie was is Factory #1 verschenen. Factory is een uitgave van Tegenlicht, en Tegenlicht is een:
een crossdisciplinaire factory van literair tijdschrift DW B en Cera. Het platform is multimediaal: internet en video, voice-over en stills, publicatie en productieproces, toonmoment en tijdschrift haken aan elkaar, en vormen in die zin een nooit eenduidige benadering van het onderzochte.
Een swingende crossdisciplinaire & multimediale boel met andere woorden. Factory #1 werd gemaakt door Saskia de Coster, Pieter Vermeersch en Philippe van Snick. In gewijde stilte kan u een door De Coster neergepende anekdote tot u nemen die in een aantal - niet zo spannende - variaties naast - niet zo spannende - beelden van het atelier van Van Snick wordt geplaatst. Het is daarbij essentieel dat u opmerkt dat het - niet zo spannende - contrast tussen tekst en achtergrond afneemt, terwijl de beelden van het atelier steeds beter zichtbaar worden. De tekst met andere woorden steeds minder goed leesbaar, het beeld steeds beter zichtbaar. Dit is de - niet zo spannende - bijdrage van degradé grootmeester Pieter Vermeersch en het lijkt alleen maar flauw:
Dit eenvoudige en logische concept krijgt een diepere betekenis die ons brengt bij de ellips in het oeuvre van Philippe Van Snick. Zoals dag en nacht zich in een permanente loop tot elkaar verhouden, worden de pagina’s met beeld en tekst op een soortgelijke duale manier voorgesteld.
Als dag en nacht, schoonheid van een haast hypnotiserende eenvoud. Als de meestal - niet zo spannende - monochrome schilderijtjes in het atelier van Van Snick u nog niet zijn gaan tegenstaan, dan kan u middels een al even geluidloze - en niet zo spannende - video (cameravoering van het type onschuldige kinderhand) uw hartje verder ophalen.
Tenslotte is het ook mogelijk om de - niet zo spannende - tekst van De Coster nog eens na te luisteren in een aantal - niet zo spannende - geluidsbestandjes, vooral handig voor de doorzetters die erachter willen komen wat er op dat laatste, bijna onleesbare, beeld stond. Op wat slordigheden en verlezingen na is de - niet zo spannende - audiotekst identiek aan de - niet zo spannende - afgedrukte tekst.
Er hoort gelukkig een erg spannende begeleidende tekst bij het geheel die het nietzeggende naast-elkaar-plaatsen van beeld, tekst en geluid moet duiden. Het slot van deze tekst die terecht een authentiek staaltje kleren-van-de-keizer mag heten, dan wel, uiteraard, een superieure vorm van ironie, wil ik u niet onthouden:
Het problematische aftasten van woord en beeld in een geconcentreerde discussie tussen beeldend kunstenaar Pieter Vermeersch en auteur Saskia de Coster leidde tot een meerwaarde die zich schuilhoudt tussen de plooien van het onvoorspelbare artistieke proces.
U hoeft zich met andere woorden niet te schamen als u er - net als ik - niet in slaagde deze kundig onzichtbaar gemaakte meerwaarde, te ontdekken. Toch hoeft u zich niet te laten ontmoedigen. Voor een volgende factory staat namelijk een samenwerking op stapel tussen Luikenaar Jacques Charlier, videast Sven Augustijnen en schrijver Koen Peeters. Een Belgisch-humoristisch trio uit verschillende disciplines waarbij ik me absoluut niks slaapverwekkends kan voorstellen.
