Joke van Leeuwen (stadsdichter van Antwepren) schreef een gedicht voor Wannes Van de Velde (29 april 1937 - 10 november 2008)
Blijft bij ons en a is nie kunne blijven,
zijn klak bleef hier en weet nie meer wa doen,
geen dak meer voor ne kop waarin de wereld stak.
De brug van Willebroek is nie meer toe.
Stad met uw rotte tanden en uw goud, zing wat em
zong van al uw daken, zing van een lief, van zotten,
van krapuul, van het verlangen dat er wroet in onze lijven.
Blijft bij ons en zo zal em kunne blijven.
Via Joke van Leeuwen
Van Wannes van De Velde kan je in De Brakke Hond nr. 62 Prelude lezen, de eerste pagina’s van zijn autobiografie.
Geschreven door Britt Mesdagh in In de marge |
Dromen over verborgen deuren en gangen in je huis. Valse muren ontdekken waarachter nieuwe kamers en geheime ruimtes onthuld worden. Volgens BLDG Blog is het een typische droom van de New Yorker. “Always fantasizing about having more space in Manhattan.”
Beeld je in dat je al die verhalen en dromen over geheime kamers kan verzamelen.
[foto: Las Vegas or New York? © Lamazone]
“So you get all these stories together and you make a radio piece out of it. A month or two later, it’s broadcast during rush hour, on a Friday night, as you want to give people something to think about over the weekend.
But soon commuters are pulling over to the side of the road and staring, shocked, at the radio – because you’ve given no introduction, and no one out there has any idea what this is.
Some guy found a boathouse attached to his apartment in Manhattan…?, one driver thinks.
And the stories keep coming. There’s a skyscraper with a whole hidden floor…? someone thinks, momentarily amazed – before driving into the car in front of her.
A woman on the Upper East Side found what?
Or: All along he had a basketball court behind the bedroom wall?
The NJ turnpike gets backed up for miles and the Brooklyn Bridge is at a stand-still.
It’s mass hysteria.
Where are all these secret rooms…? People want to know. And why don’t I have one…? Manhattanites are knocking on walls, taking measurements. drafting letters to the rent control board.
En even lijkt het of fantasie de werkelijkheid dreigt over te nemen.
Lees verder op BLDG blog: “The Undiscovered Bedrooms of Manhattan”.
Geschreven door Britt Mesdagh in In de marge |
Ik kwam dit gedicht van Frans Roggen tegen op de website van De Brakke Hond. Het verscheen lang geleden in De Brakke Hond nr 48 en bezorgde me dat vreemde gevoel van herkenning dat je krijgt wanneer woorden perfect samenvallen met de realiteit.
De grootvader uit dit gedicht van Frans Roggen, “Droom van een lang leven, “, is de mijne.
Droom van een lang leven
Hij begrijpt best wat men ‘m zegt, maar
hij antwoordt niet. Wordt negentig, volgend
jaar, als ‘t god belieft. Zijn woorden
zijn versleten. Moeder is niet thuis. De
hele dag ligt hij te blinken van vette
koteletten, van spoken in hoog koren van
borstjes uit een vorig leven. ’s Avonds
krijgt hij de kous diep over zijn kop.
Wordt negentig, volgend jaar als ‘t god
belieft. Zeg hem dat hij moet berusten.
Het is voorbij. Het zit erop. ’s Nachts
begint het grienen. Zijn woorden zijn verlaten.
Moeder is niet thuis. Waarom geeft
men hem niet iets? Er is een kruid gewassen
tegen schrik van veel te vroeg. Wordt
negentig, volgend jaar, als ‘t god belieft.
Er zijn pilletjes genoeg: tegen
bitterheid van brandend maagzuur, tegen
schaamte voor veel te dronken. Hij trekt
zijn muts wat dieper. Hij heeft de wanhoop
aan de lijn. Het einde heeft een hoop gezichten,
mag het niet wat minder zijn.
Frans Roggen
Geschreven door Britt Mesdagh in In de marge |
Geschreven door Britt Mesdagh in In de marge |
