Dode hoek

zijn hand zweeft boven de mijne
bij handrem en versnellingsbak
- houd het stuur recht, kijk niet opzij -
hij verschuift zijn pijn naast mij
er zingt een tractor door het akkerland

dan stapt hij uit, de hemel kleurt
het erf met roze streken
hij bukt zijn magere lijf, te langzaam
komt hij overeind, plaatst turven
langs een mestplank
- dat is de auto vóór je en hier is de stoep
nu voeg je in -

een auto, een vluchtstrook met stuurwiel
rijles achter de boerderij
de diepte van het alledaagse doen
het desolate in de dingen

een maand en zoveel later glimlacht hij
in de achteruitkijkspiegel
zit onverwachts weer achter mij
kijkt met me mee
- anticiperen moet je nog beter leren -

bij een onverwachtse bocht
schiet hij weer buiten beeld
een overwonnen strijder, hemelrijder
stijgt op boven het bermlicht
vanuit de dode hoek

© Aly Freije

Aly Freije is docent schrijven, dichter en publicist. In 2009 verscheen haar bundel Wondpoeier, bij Uitgeverij kleine Uil. Freije schrijft in het Nederlandse én in het Gronings.

*

Er zijn geen nieuwe berichten, maar hoor
hoe mijn vriend, met van Down het syndroom,
verloren rond liep in de tijd. Zijn droom?
Europees kampioen! Zijn land verloor.
Er zijn geen nieuwe berichten, maar hoor
hoe hij zwijgt, hoe hij strijdt en lijdt. Met schroom
leg ik, ook down, mijn arm om zijn syndroom.
Er zijn geen nieuwe berichten, maar hoor …

© Lenze L. Bouwers

Lenze Leendert Bouwers is dichter en jeugdboekenschrijver. Meest recente dichtbundel: Woorden om het licht te horen (Querido, 2009).

Het doel van het leven op aarde

Ook nadat wij ons DNA zo verregaand hadden leren duiden
dat wij alleen op grond daarvan al de ontwikkeling van het leven
van mutatie naar mutatie hadden weten te reconstrueren
en bovendien in staat waren trefzekere voorspellingen te doen
aangaande zaken die we altijd als het terrein van de vrije wil
hadden beschouwd, bleef meer dan de helft van het menselijk genoom over
waarvoor noch wij, noch onze computers enige interpretatie
of functie konden bevroeden. In de zinderende symmetrieën
zweefden ons fata morgana’s voor ogen die ons begrip ontweken.
Hierdoor raakten sommigen onder ons geobsedeerd door de idee
dat dit deel van de code niet voor ons, voor ons eiwitten, bestemd was,
maar voor andere wezens, met een voor ons onbevattelijke brein.
De aarde zelf, of buitenaardse vormen van zijn, of entiteiten
die volgens geen van onze definities tot het leven behoorden
hadden het principe van celdeling met geen ander doel ontworpen
dan aan hun gelijken, hun nakomelingen over de afgrond van
de tijd een boodschap over te brengen in onverdachte vermomming.
Natuurlijk was er de mogelijkheid dat wij met ons eigen bestaan
het belang van de mededeling al verre hadden overtroffen.
Uit de aard der zaak waren wij onmachtig dit zelf te beoordelen.
Daartegenover bestond het gevaar dat wij met onze mutaties
het oorspronkelijke bericht onherroepelijk hadden verbasterd
zodat het, eens gelezen, tot fatale conclusies kon leiden.
Maar stel nu dat de boodschap miljarden jaren geleden al zijn bestemming
had bereikt met het gewenste of ongewenste gevolg van dien.
Strekte het aardse leven zich zover voorbij zijn primair nut uit
dat hier nu geen spoor meer van te vinden was en dat het zich voortsleepte
tot aan het eind van zijn bewind, op zoek naar een eigen volwaardig doel?
Deze ontstellende gedachte hield ons een paar dagen in zijn greep
voor wij beseften dat hij feitelijk niets aan ons leven verandert.

© Han van der Vegt.

Han van der Vegt publiceerde vier dichtbundels en een kinderboek, Het rode ei. Op zijn website is veel van zijn werk te lezen.