I’m gonna jump into the ring/ And hit her between the eyes/And the first punch comes hard/ And the next one arrives a little faster/ Baby, you and me/ Sounds like a recipe/ For/Disaster Wijze woorden die worden gezongen door Admiral Freebee. Be Free? Bifi? Altijd beter dan wannabe.

Wat is dat eigenlijk dat daar vloeit bij een boksmatch? Tomatensap? Of is het ketchup, zoals in slechte films. Reagan zei dat dat een groente was, ketchup. En die kon het weten, want hij was president, Reagan.

Ach, mijn beste, is het een grap een alternatieve straf? Een levenslange werkstraf. Waarom denk je dat ze hier al feesten houden; elk dorp heeft hier zijn eigen Woodstock. Allemaal vrijwilligerswerk. Waarom? Ze moeten, ze worden ertoe verplicht door de rechter. Maar wij, wij zitten in hetzelfde schuitje, Cravan, zijn in hetzelfde bedje ziek. Hopeloze gevallen, dat zijn wij, de nachtportiers van het leprozenkwartier, de aanvoerders van de marginalen. De zatten, de zieken, de zotten. En geef het maar toe, een mens met zijn volle verstand begint daar niet aan. Het is zoals met junkies. Jij kan het weten, je zat er altijd tussen, tussen dat tuig van den richel! Overal en altijd komt hetzelfde in hun verhaaltjes naar boven: wij – daar waar de zatlap alles dubbel ziet spreekt de junkie in de plurales majestatis – Frans voor“ Krijg de pleuris.” Soit, nooit had er ook maar eentje uit al die miljoenen legioenen en scharen van verslaafden gedacht dat het met hen zo ver zou kunnen komen. Allen moesten tot hun scha en schande, en eerder vroeg dan laat, herkennen dat ze een grens waren overgestoken. En er is geen weg terug. Zo, Arthur, is het ook met mij begonnen. The works, de basisuitrusting van de verslaafde, het eenvoudige doe-het-zelf-pakket voor de jonge junkie, dat was in mijn geval, Cravan, griffel en lei. Ik was er meteen gloeiend bij.

Stoned als een garnaal. De garnaal is een bijzonder dier. Al dan niet gepeld. Met drugs is als met medicijnen, Cravan. Hoe groter het vergif hoe goedkoper. Kijk om je heen, Arthur, het is bezopen. Als we zien hoe die mensen om ons heen moeten wroeten om er te komen dan kan ik alleen maar zeggen dat we alle reden hebben om rood te worden, diep rood - als een tomaat!

De tomaat is de meest gedemocratiseerde groente aller tijden, aller landen. Als Van Gogh vandaag terug kwam - hij zou nooit meer hoeven te werken. Zoals die zijn marktaandeel gestegen is! Goed ja. Veronderstel dat hij terugkwam en ook nog eens aan het werken zou slaan. Hij zou onmiddellijk een werk maken “De Tommatte Fretters”. Werkelijk, de tomaat tiert welig, groeit overal, zodanig dat het tijd wordt om haar te laten uitroepen als onkruid.

Kon ik maar zijn als al die mensen om me heen. Ze zijn niet dommer of slechter dan ik of gij. Ze zijn gewoon gelukkig en hebben leren leven met hun schyzofrenie. Lieden zoals wij zouden een voorbeeld moeten nemen aan hen. Die kennen tenminste hun plaats, komen nooit buiten, en houden hun klep altijd mooi dicht. Da´s ma’goed ook. Er zijn zo al genoeg schendingen van Vlaarem II. De brave lieden. Dat is wat zij eten: tomates crevettes, Cravan.

Zij leven vreedzaam. Schuilen in hun Ikea-konijnenkoten.