Onno Kosters

Kuilgras

We verzwaren de hoop met zand en met banden opdat
het dekzeil niet steeds aan de buitenlucht rammelt,
verwaait, in het niks klapperend opgaat.

U weet wel: stormvogels duikvliegen
naar gedierte dat leeft in de kluiten op het zeil
beneden die banden. Om het gras dat geen kuil vult.

De hoop kent vele vormen. Een daarvan is
die van een schedel van wat eens een mooi gezicht was.

Onno Kosters: de Doelverdediger van de Nederlandse poëzie

Dit stukje werd gepost op Monday, April 5th, 2010 in de categorie Het Brakke Verslog.