Adriaan Krabbendam
In het jaar 5963
In het jaar 5963
poetst de maan haar wangen aan de heuvels
en overal uit de gulle grond groeien de huizen
de dieren de zwemmers de kinderen
schudden het zand uit hun haren
en de huizen de huizen groeien en slapen
verslapen zich in het geduldige gras
In het jaar 5963
krijgen de huizen weer vleugels
baren de vrouwen weer wasgoed
voor hun mannen hun zonen rondom
sparen we zegel op zegel
voor de schutterige muren
die zich losschudden uit hun
dommige dromen
In het jaar 5963
broeden de duinen op vee
treffen kinderen windstilte
in de vingers en vinnen van de
onmetelijke dag
In het jaar 5963
gaan de vogels op stelten
is de weg vrij voor water en aarde
wordt nog zelden de zwarte doos geraadpleegd
waarin je vrienden zich zo vaak verstoppen
gaan we voorbij
In het jaar 5963
houdt zelfs de zon
zich aan de grondwet
vindt de graver het handschrift
van al wat oermens en afgrond is
zint de walvis op zijn nieuwste poten
Een eenmaal afgelegde afstand
wordt nooit meer herhaald
en nergens vergeten
En wat ze ook zeggen en schrijven
overal zingt de zee
Adriaan Krabbendam is redacteur, publicist en dichter. Zijn website vindt u hier.
