Han van der Vegt
Het doel van het leven op aarde
Ook nadat wij ons DNA zo verregaand hadden leren duiden
dat wij alleen op grond daarvan al de ontwikkeling van het leven
van mutatie naar mutatie hadden weten te reconstrueren
en bovendien in staat waren trefzekere voorspellingen te doen
aangaande zaken die we altijd als het terrein van de vrije wil
hadden beschouwd, bleef meer dan de helft van het menselijk genoom over
waarvoor noch wij, noch onze computers enige interpretatie
of functie konden bevroeden. In de zinderende symmetrieën
zweefden ons fata morgana’s voor ogen die ons begrip ontweken.
Hierdoor raakten sommigen onder ons geobsedeerd door de idee
dat dit deel van de code niet voor ons, voor ons eiwitten, bestemd was,
maar voor andere wezens, met een voor ons onbevattelijke brein.
De aarde zelf, of buitenaardse vormen van zijn, of entiteiten
die volgens geen van onze definities tot het leven behoorden
hadden het principe van celdeling met geen ander doel ontworpen
dan aan hun gelijken, hun nakomelingen over de afgrond van
de tijd een boodschap over te brengen in onverdachte vermomming.
Natuurlijk was er de mogelijkheid dat wij met ons eigen bestaan
het belang van de mededeling al verre hadden overtroffen.
Uit de aard der zaak waren wij onmachtig dit zelf te beoordelen.
Daartegenover bestond het gevaar dat wij met onze mutaties
het oorspronkelijke bericht onherroepelijk hadden verbasterd
zodat het, eens gelezen, tot fatale conclusies kon leiden.
Maar stel nu dat de boodschap miljarden jaren geleden al zijn bestemming
had bereikt met het gewenste of ongewenste gevolg van dien.
Strekte het aardse leven zich zover voorbij zijn primair nut uit
dat hier nu geen spoor meer van te vinden was en dat het zich voortsleepte
tot aan het eind van zijn bewind, op zoek naar een eigen volwaardig doel?
Deze ontstellende gedachte hield ons een paar dagen in zijn greep
voor wij beseften dat hij feitelijk niets aan ons leven verandert.
© Han van der Vegt.
Han van der Vegt publiceerde vier dichtbundels en een kinderboek, Het rode ei. Op zijn website is veel van zijn werk te lezen.
