De winnaars
Prijzen werden uitgereikt in een overvolle Smidse op Het Andere Boek afgelopen zaterdag. Voor diegenen die er niet bij konden zijn, hier alvast het juryverslag.
Hoewel van jongeren bezwaarlijk een grote maturiteit kan worden verwacht, overviel deze, mogelijks overrijpe, jury op sommige momenten een gevoel dat deze jongeren te weinig boeken hadden gelezen. Doch het is niet alles doem, kommer en kwel, gezien de volgende verhalen.
Derde plaats: Toen de trein over Billy reed.
De intrigerende openingzin van dit filmisch verhaal staat als een huis:
Toen de trein over Billy reed ging er een lichte schok door de verschillende wagons en knalde in het sanitair compartiment de eenarmige man met zijn hoof tegen de spiegel.
Vandaar gaat het onweerstaanbaar verder, soms zo snel dat details pas bij een tweede lezing op zijn plaats vallen. En dat alles in een taal die uitblinkt in eenvoud. Zo ziet Billy er bijvoorbeeld ook uit:
Naast de figuur van Billy waren wij maar lullige jongens die ergens waren gestopt met groeien, die niet zo’n luide stem hadden die tegen zaalmuren kon klateren, en bovenal waren wij, zonder aanwijsbare reden, niet de pupil van meester Frank.
De vertelling wordt gekenmerkt door een gedegen opbouw die een stevige structuur verleent aan deze laconieke schets van jongensrivaliteit en familiedrama. Het einde bijt op haast klassieke wijze in de staart van het begin.
Tweede plaats: Slakkenman
In tegenstelling tot wat de titel laat vermoeden hanteert de verteller van dit verhaal een erg vinnig ritme.
Uitzonderlijk ook voor deze generatie van schijnbare droogkloten (dixit de jury): Slakkenman hanteert een niet te opzichtig gevoel voor humor.
Ma was een autodidact in het ontdekken en behandelen van eigen huid- en orgaanafwijkingen. Ze zalfde haar sproeten met Sint-Jansolie en geloofde dat de wortel van menselijk geluk te vinden was in de kruiden die ze op zicht uit een zware Chinese catalogus bestelde.
Gebrek aan communicatie binnen het gezin mag dan al een eeuwenoud thema zijn, Slakkenman is beslist een originele verpakking: “Ik was vijf en een slak.”.
Eerste plaats: De verdwijning van Meneer Lucasie
De verdwijning van Meneer Lucasie doet een vranke gooi naar de grote literatuur. Het verhaal durft hoog en literair in te zetten en komt er ook mee weg. Ondanks de beperkingen van de kinderblik van het hoofdpersonage ziet de lezer doorheen het verhaal het mysterie omtrent de verdwijning van Meneer Lucasie langzaam oplossen. De magie van de circusomgeving die afstraalt op de personages is goed getroffen en het albino gevoel van Meneer Lucasie wordt in dit verhaal op een bijzondere manier vorm gegeven.
Als alle mensen bij elkaar staan lijkt het circus een grote familie zonder ruzies. Als de toespraken zijn afgelopen, loopt iedereen naar elkaar toe om handen te schudden, maar ik voel alleen handen op mijn hoofd, omdat ik kleiner ben en iedereen het makkelijker vindt om door mijn haar te wrijven en dan te zeggen ‘Sterkte Will, vergeet haar niet.’
De verdwijning van Meneer Lucasie durft verder te kijken dan de eigen beslommeringen in de dorpsstraat.
