Drie gedichten – Delphine Lecompte
Onvoltooid
Al mijn avonturen in verleden tijd
mijn avonturen, stel je daar maar niet te veel bij voor
toeristen bekogelen met wijnappelsienen
waarom wijnappelsienen? Hoor ik je vragen
maar zulke vragen stelde wij ons nooit
mijn hond, mijn nicht en ik.
Onze zogenaamde weeskinderlijke lichamen verkopen
aan dikke Duitse toeristen
nog zo’n avontuur dat even zoet
en later nogal wrang smaakte
ik ben niet gemaakt voor het avontuur
moest ik in een anonieme bezemkast concluderen.
Mijn hond is gestorven
mijn nicht is getrouwd
ik zit nog steeds in de bezemkast
haren eten en vlekken tellen.
De dieren in mij
Terwijl mijn lichaam jonge dieren opneemt
die dartelen in weiden naast
club copacabana en naast de graven van
naamloze Amerikaanse soldaten
blijf jij mijmeren over
de frituur die je vader overliet aan je jongere broer.
Mijmeren is het juiste woord niet
nijd verwringt je gezicht en je nagels
krassen zijn naam in mijn witte buik
de naam van je Vader die
gestikt is in het sleutelbeen van een konijn.
Mijn lichaam nestelt zich op
een strak georganiseerde insectenkolonie
en jij ploft op mij
gewild onbevallig deadweight.
Ouders waren idolen
Toen ouders idolen waren en
knikkeren een wetenschap was
huilden mijn boxer en ik
naar hele duinen en halve manen.
Toen idolen iconoclasten waren en
wetenschap nog poëtisch was
rolden mijn boxer en ik
van besneeuwde duinen naar bebaarde mannen.
Toen bebaarde mannen schurken waren en
besneeuwde duin mijn indianennaam was
plantte ik een schaar in het hart van de boxer die
mijn beste vriend was.
© Delphine Lecompte, 2008
-
Delphine Lecompte is een talentvolle dichteres. Haar gedichten gaan over Vlaanderen, honden en verveling. Tenminste: daar gaan ze óók over. Ze publiceerde eerder al in DBH 96.
August 4th, 2008 at 11:08 pm
Over Dieren in mij;
Ik vind de wending van de frituurpan erg grappig, al stoort twee keer “naast” dat er voor komt. Het zou wel weer kunnen volgens mij als het drie keer naast zou zijn en dan de terugname vererop van wat niet mijmeren is, zou illustreren. Zeuren of zo. Maar het is geen mijmeren maar nijd. Dat ligt volgens mij wel wat te ver uit elkaar… verveling zou ook kunnen. Daarmee valt het krassen in de buik wat mij betreft beter te rijmen. Het is nu wat te abrubt. De twee grap komt daardoor ook wat minder goed door (ik bedoel het stikken in een sleutelbeen van een konijn). Dit hangt een beetje tegen het flauwe aan en dus zou het wat achtelozer moeten denk ik, zoals je stikken kunt in je eten per ongeluk (maar misschien is dat de bedoeling niet). De laatste strofe is goed, ik weet niet goed waarom zo 1 2 3 maar die vind ik goed
February 16th, 2010 at 7:19 pm
Hallo Delphine,
Heb eens “rap” enkele gedichten gelezen. Amusant alhoewel ik ze je niet allemaal luidop zie declameren. Ik herken je wel. Hou me op de hoogte. Zal ze zeker nog eens grondiger moeten lezen. Mag toch zeggen dat er amusante bij zijn. Heel origineel en voor mij aantrekkelijke teksten.
Groetjes,
Koen
ksnijckers@aim.com