Onvoltooid

Al mijn avonturen in verleden tijd
mijn avonturen, stel je daar maar niet te veel bij voor
toeristen bekogelen met wijnappelsienen
waarom wijnappelsienen? Hoor ik je vragen
maar zulke vragen stelde wij ons nooit
mijn hond, mijn nicht en ik.

Onze zogenaamde weeskinderlijke lichamen verkopen
aan dikke Duitse toeristen
nog zo’n avontuur dat even zoet
en later nogal wrang smaakte
ik ben niet gemaakt voor het avontuur
moest ik in een anonieme bezemkast concluderen.

Mijn hond is gestorven
mijn nicht is getrouwd
ik zit nog steeds in de bezemkast
haren eten en vlekken tellen.

De dieren in mij

Terwijl mijn lichaam jonge dieren opneemt
die dartelen in weiden naast
club copacabana en naast de graven van
naamloze Amerikaanse soldaten
blijf jij mijmeren over
de frituur die je vader overliet aan je jongere broer.

Mijmeren is het juiste woord niet
nijd verwringt je gezicht en je nagels
krassen zijn naam in mijn witte buik
de naam van je Vader die
gestikt is in het sleutelbeen van een konijn.

Mijn lichaam nestelt zich op
een strak georganiseerde insectenkolonie
en jij ploft op mij
gewild onbevallig deadweight.

Ouders waren idolen

Toen ouders idolen waren en
knikkeren een wetenschap was
huilden mijn boxer en ik
naar hele duinen en halve manen.

Toen idolen iconoclasten waren en
wetenschap nog poëtisch was
rolden mijn boxer en ik
van besneeuwde duinen naar bebaarde mannen.

Toen bebaarde mannen schurken waren en
besneeuwde duin mijn indianennaam was
plantte ik een schaar in het hart van de boxer die
mijn beste vriend was.

© Delphine Lecompte, 2008

Delphine Lecompte is een talentvolle dichteres. Haar gedichten gaan over Vlaanderen, honden en verveling. Tenminste: daar gaan ze óók over. Ze publiceerde eerder al in DBH 96.

Dit stukje werd gepost op Monday, July 28th, 2008 in de categorie Het Brakke Verslog.