In memorium Kamiel Vanhole
In memorium Kamiel Vanhole
Vorige week donderdag 12 juni overleed de schrijver Kamiel Vanhole. Had hij mogen kiezen, hij had wellicht één dag later willen sterven, op vrijdag de dertiende, enkel omwille van de schoonheid van het verhaal, al was het deze keer een verschrikkelijk verhaal.
Deze week, ook op donderdag, zal de uitvaart plaatsvinden. Er is veel verdriet, ook bij de mensen van De Brakke Hond, die hem hebben gekend.
Hij was:
een wonderlijk schrijver,
een kameraad in de letteren,
een medestrijder in het goede,
een nachtridder in het plezier,
een gedroomde vriend,
ach,
er is zoveel verlies voor de literatuur
nog meer voor zijn vrouw en dochters,
en voor al wie het geluk had hem te kennen, zoals wij,
Het is niettemin een troost dat woorden standvastiger dan mensen zijn,
zoals de woorden van dit gedicht,
Mistral
De wind die om en in
ons woei en ongenadig
aan de kleren rukte,
die woeste rimpels trok over onze woorden,
die stuifwind uit de bergen
met zijn verhit betoog
over de genade van kinderen
en speekselvuur,
die wind, dat zijn wij zelf,
dat is de wijn in ons,
de dromen waarmee we elkaar
zijn blijven bevolken
Wij zijn een gevaar voor kustvaarders.
We scheuren de taal.
K.
