Avondklok

Strooptrage winter. Zangen verwaaien over vermolmd
hout. Er zijn letters genoeg, vertrouwd als postbestellers.
Mensen willen helemaal niet weten waar alles eigenlijk
over gaat. Ze fluiten zachtjes achter reeds gevallen doek,
om ter snelst de lichten dovend.Daar zitten ze dan achter
hun luiken, de legioenen van onwetenden. Wanneer we niet

uitkijken zullen farizeeërs de wereld erven. Wachtwoorden
kraken. Demontage. Vreemdelingen vermijden frontlijnen,
buiten. Morgen zullen ze in hun opschrijfboekjes plaats
en uur noteren. Er gaan heldere gebeden vuurwaarts, en
het is alsof wat wij doen niet echt is. Men fluistert dat
ondank van een kind nog feller bijt dan addertanden.

Studie van standvastigheid

Wie onaanraakbaar blijft, is als een kogel nooit
zo koel. En mag onbepaald verlof bepalen voor zij
die anders denken, zich aan het licht onttrekken.
In schaduw van teergevleugelden die de vingers
ten hemel heffen kun je hun dwarse wensen hullen,
treurzangen van overwonnenen vullen. Bedreven

in verzwijgen bekijken zij elkaar nog steeds of het de
eerste keer is. Die grandezza van vertrouwen. Ziltig
als een vissersdorp ruiken hun brave, trage ochtenden
onder maandaglucht. Zij zien iemand met geitenleren
handschoenen aan lichte woorden neerschrijven met
krijt, en bedrukt zwaaien naar wie passeert. Het helpt.

© Bert Bevers, 2008

Bert Bevers (˚1954, Bergen op Zoom) is dichter en beeldend kunstenaar. Hij woont en werkt in Antwerpen. Op zijn website is veel informatie over hem te vinden. Zijn weblog is de moeite van het lezen meer dan waard.

Dit stukje werd gepost op Tuesday, June 10th, 2008 in de categorie Het Brakke Verslog.