De V.W.S. (vereniging West-Vlaamse schrijvers, zie http://www.geocities.com/vws_cahiers/ ) werd opgericht in 1961 en heeft als doel de literatuur van West-Vlamingen te steunen en breed bekend te maken. De V.W.S. publiceert jaarlijks zes V.W.S.-cahiers waarin telkens een auteur wordt belicht die in West-Vlaanderen woont of gewoond heeft. Elk cahier telt 48 pagina’s met een inleidend essay, een bloemlezing, illustraties, een handschrift en een bibliografie.

Als nummer 245 in de reeks verscheen een cahier over Lut de block. De Block publiceerde tot nog toe vijf dichtbundels (waarvan de laatste ‘Het onverborgene’ - Arbeiderspers 2006 – was) en één roman. Ze stelde de bloemlezing ‘Nooit te vangen met haar eigen pen’ (Poëziecentrum, Gent 2005) samen waarin een keuze staat te lezen van de vrouwelijke poëzieproductie uit de periode van de voorbije zestig jaar.

Vorig jaar werd Lut de Block – naar analogie met de stadsdichter - voor twee jaar aangesteld als ‘plattelandsdichter’. Haar opdracht bestaat erin een achttal gedichten te schrijven die de diverse aspecten van het Oostvlaamse platteland belichten.

Het cahier werd door literair criticus Jooris Van Hulle verzorgd. Hij brengt een helder en ook wel kritisch inzicht over de ontwikkeling van haar dichtwerk. Zijn eindconclusie luidt: ‘De poëzie van Lut de Block blijft meanderen tussen hier en elders, tussen nu en toen en dan, tussen hunkeren en aanvaarden, tussen het gulzig consumeren van aardsheid en het verlangen eraan te ontstijgen. Vijf bundels lang nu al, over pakweg een kwarteeuw dichterschap, levert de Block haar ‘gevecht om toegeworpen woorden’. Een gevecht dat drijft op de kracht van een métier dat zij gaandeweg beter is gaan beheersen in haar vaak woordspelige verzen.’

Dit stukje werd gepost op Monday, May 26th, 2008 at 2:04 pm in de categorie Nieuws. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.