Bijna dood
Net terug van het ziekenhuis. Ik bezocht er een vriend -aanleunwoning, dove labrador- die een week geleden iets teveel ketamine had gesnoven. Een drug waarbij men in een zogeheten k-hole terechtkomt. Een toestand waarin je lichaam losgekoppeld is van je geest. Met andere woorden, je ligt erbij als een baal wasgoed na het lezen van de verzamelde werken van (zelf klassieker uit onderste helft van de Knack-top-50 invullen).
Opgesloten in je willoze lijf, krijg je visioenen of voel je pure angst door je aderen stromen. Mijn vriend maakte het laatste mee. Vergeet alle gezwets over lieflijke bijna-doodervaringen. Schrap al die lokkende lichtjes aan het einde van de tunnel. Niks elvengezang dat in je oren stroomt als warm water.
Hij ging sterven. Hij was het zeker. Het was een gierend besef van duizend kilo dat op zijn voorhoofd en adamsappel drukte. Zeker, de film van zijn leven ging aan hem voorbij. Maar het was de versie die nooit de bioscoop zou halen.
Hij zag weer hoe hij in zijn broek had geplast op een familiefeest. Hoe een toevallige voorbijganger op straat bloed ophoestte. Hoe zijn vriendin hem na zes jaar verliet. Al wat leuk en licht was aan zijn leven, was op de montagetafel van regisseur Special K blijven liggen.
Vanbinnen werden zijn organen verscheurd. Maar voor de buitenwereld zag het eruit alsof hij op zijn rug wat lag te dagdromen. Hij merkte hoe de labrador langs liep en zijn verstarde gezicht likte.
Toen mijn vriend over zijn tunnelervaringen sprak, besefte ik dat ik naar een metafoor van Nederland zat te kijken. In Nederlandse hoofden ligt een vleesgeworden identiteitscrisis op ramkoers, schreeuwt een paranoïcus zich schor, en drentelt een ongeschoren puber rond.
Ondertussen in de echte wereld… niets. Politiek en media zitten in hun eigen k-hole. In een parallel universum stapelt de afwas zich op, moet de hypotheek betaald en de hond uitgelaten.
Hoe ze mijn vriend gevonden hebben? Zoals veel mensen die zelden drugs nemen, had hij zich goed ingelezen. De tip: ‘Zorg voor een rustgevende omgeving’ had hij opgevolgd door Mr. Brightside van The Killers op repeat te zetten. Keihard. Het maakte hem altijd zo vrolijk.
Het is zijn redding geweest. Na drie uur van I’m coming out of my cage… hadden zelfs zijn aanleunburen genoeg rustgeving gehad.
Misschien moet in Nederland bij de volgende politieke partij alleen de muziek wat harder. En de deur op een kier. Alleen, wie is nog geïnteresseerd om een kijkje te komen nemen?
