Ik schrijf je tot een nieuwe klinker die ruikt
naar jong gras, met een onbestemde kleur
maar prima op de kast staat, in een vaas of
tussen boeken. Je akoestiek klinkt prachtig naast

andere letters, nooit extreem zacht of kwaadaardig luid.
Jou gebruik ik het meest, mijn mond loopt van je over,
mijn pen drinkt gulzig je bloed. Je bent het ontbrekende
brokstuk in de taal, een robuuste tafel waar met servet

aan wordt gedineerd, met eerbied voor spelling.
Aan het einde van een zin vang ik je licht
in een woord, als een caleidoscoop draai ik je
alle kanten op. Ik wacht nog op dat ene gedicht.

© Maarten Inghels, 2008

Maarten Inghels (1988) is medebezieler van het literaire theatercollectief ‘Collectief Wolf‘ dat al vele omzwervingen kende met een dadaïstische tekstperformance op onder andere De Nachten in Antwerpen en Weerwoord in Amsterdam. Hij is finalist voor het Antwerpse Frappant TXT. Publiceerde poëzie in Op Ruwe Planken, Meander Magazine, KoSMose en schrijft maandelijks een gedicht voor de ECHT-krant. Studeert Nederlands, theater- film- en literatuurwetenschappen aan de Universiteit Antwerpen en werkt momenteel aan zijn debuutbundel die zal verschijnen in de Sandwichreeks van Gerrit Komrij.

Dit stukje werd gepost op Wednesday, April 2nd, 2008 in de categorie Het Brakke Verslog.