Short Message: Slt • cmoi • ya • un prob
Ruim veertig procent van de jongeren kan zich geen leven meer voorstellen zonder gsm, las ik in de krant. Dat valt mee, dacht ik, ik had dat cijfer hoger geschat. Datzelfde onderzoek toonde aan dat een groot deel onder hen nooit belt. Dat verraste me wel even. Ze gebruiken hun mobieltje als uurwerk en als wekker, zo blijkt, en vooral: om te sms-en. Dat doen ze bijna allemaal, vaak en veel, binnen en buiten de klas, ze zouden nog liever sterven als dat men hen dat digitaal gebabbel zou afnemen.
Die heroïsche opmerking moet wellicht worden genuanceerd. Ik was in mijn tijd liever doodgegaan dan dat ik met een jeans met wijde broekspijpen naar school zou zijn gefietst, en dat zou ik gemeend verklaard hebben als men mij voor een onderzoek ernaar had gevraagd. Trouwens, als er twintig jaar geleden een machientje had bestaan waarmee ik ongezien en zonder toestemming en zelfs vanuit de saaiste les kon communiceren, had ik er al mijn geld voor neergeteld. Dat geldt voor meer dan veertig percent van mijn zogenaamde niet-materialistische generatie, denk ik. Onze vaders droomden op hun beurt, als ze ons thuis weer eens languit betrapten met het telefoontoestel op schoot, in die tijd al van individuele betaalkaarten.
Die zware huistoestellen staan nu in de musea, gelukkig maar. Mijn weetgrage nichtjes met hun lichtgewicht mobieltjes vragen me al eens: Wat deden jullie bij een lekke band? Wat als je iets wou zeggen aan je lief? Hoe vonden jullie elkaar dan als jullie uitgingen? Tja. We liepen met onze fiets aan de hand naar huis, antwoord ik. We wachten tot we ons vriendje zagen of schreven een brief. En we vertrokken altijd in groep, allicht raakten we elkaar wel eens kwijt. We leefden bij afspraak, gewoonte en toeval. Mooi toch?
Natuurlijk kocht ook ik, naast een jeans met wijde pijpen, al lang een gsm. Vorige week raakte ik hem kwijt. Het duurde drie uur eer ik mij een nieuwe had aangeschaft. Helaas was het type waaraan ik gewend was geraakt, niet meer te koop. De bedrijven en hun ontwerpers houden enkel de jongeren voor ogen die voor hun gsm willen sterven en nog voortdurend vernieuwing willen.
Zo zit ik nu met een lucifersdoosje opgescheept. Het dingetje is radio, fototoestel en filmapparaat, het kan muziek downloaden en op Internet gaan. Dat staat toch in de handleiding. Door de hypergevoelige toetsjes is het voorlopig al moeilijk genoeg om iemand op te bellen of opgebeld te worden. Bovendien zijn de berichtjes op dat Union-Match-schermpje zonder een sterkere bril nauwelijks te lezen.
Bijkomend onderzoek zou eens mogen aantonen dat er boven de twintig jaar ook mensen zijn die niet meer zonder gsm willen leven. Het zorgt misschien voor meer ontwerpers die aangepaste toestelletjes bedenken voor gebruikers zoals ik.
October 28th, 2007 at 5:10 pm
De waarheid en niets anders dan de waarheid. Je nieuwe boek komt op mijn verlanglijstje
October 28th, 2007 at 5:11 pm
De waarheid en niets anders dan de waarheid. Heerlijk die nuchtere nuanceringen die je maakt. Je nieuwe boek komt alvast op mijn verlanglijstje
April 22nd, 2008 at 10:28 pm
Beste Ann,
Mijn gsm in de rivier verloren ( was een ongelukje ) het gekke was dat inplaats van paniek, mij een een enorm gevoel van vrijheid overspoelde. Kleine korte berichtjes kunnen erg leuk en lief zijn, en voor een reizend journalist wellicht uiterst handig, maar voor mijn existentie geheel onbruikbaar, daar ik als vrouw laverend tussen triviale huishoudelijkheden, het nog begeleiden van een zoon, en de ambitie iets kunstzinnigs neer te zetten, en vooral dat laatste lijkt steeds moeilijker te gaan, niet graag mijn tijd verdoe met “chitchat”
Helaas deel ik de mening niet met je dat het voor jongeren zo`n geweldige uitkomst is.
De “zoektocht”,..het zwerven of reizen waarover je spreekt, is toch ook toepasbaar op het niveau van een relatie. Ik zie om mij heen jongeren van alle niveaus zodanig kort van stof worden, ook in het uitmaken van relaties ( waarbij je je ook afvraagd of het aangaan daarvan ook niet veel te makkelijk word met ” mag ik je 06.” dat ik mij afvraag: ” Waar blijft de moeite die men voor elkaar doet??
Waar blijft bijvoorbeeld het handgeschreven schrift..De mystiek van de liefdesbrief…het tussen de regels door kunnen lezen.
Teveel moeite..we moeten op school al zoveel schrijven! Bullshit..hij is een lekker ding..hopla ..zij mag er wezen. En consumeren maar.
Het is triest om te zien hoeveel geld er wordt besteed aan de verkoop ervan. De manier waarop het jongeren de strot in is geduwd.
Iemand zei eens : Alleen in noodsituaties of als ik de honderdduizend heb gewonnen mag je me bellen. In alle andere gevallen kom je langs of schrijf je me maar. Afin, dat wilde ik even kwijt. Maar blijf vooral de romanticus die ik in je bespeur, hopelijk kan je een bron van inspiratie zijn voor de jongeren.