Een rookvrij Europa
Laat me beginnen met de populaire vragen van het moment. Hoe was uw vakantie? Waar ging u naartoe? Was het goed weer? Waren er files, pannes of overstromingen? Bent u ziek geweest of overvallen? Goed. Dan nog één vraagje. Weet u misschien of men ginds in alle rust nog een sigaretje kan roken? Het is mìjn meest populaire vraag. Ik beken. Ik rook nog, en dat in een bijna rookvrij klimaat, ik weet het. Wie iets over klimaat zegt, moet zijn bezorgdheid uiten over de opwarming ervan, niet over het feit dat de asbakken verdwijnen. Ik zal er geen nieuwe vrienden mee maken. Bijna iedereen is trouwens inmiddels gestopt. Was het niet na nieuwjaar, dan proberen ze het nu toch na de vakantie. En toch. Twee jaar geleden reisde ik naar Venetië en kwam helaas aan op de dag dat men deze stad rookvrij had verklaard. Ik meende dat de frivole Venetianen de Italiaanse wetten wel aan hun mooie laarzen zouden lappen, maar iedereen volgde ze ijzingwekkend. Het was winter. Het was koud. Ik werd de straat opgejaagd. Buiten roken is er vooralsnog toegestaan. Noem het een trauma. Noem het sociologische interesse. Ik volg intussen de ontwikkeling op de voet. Dat Ijsland voor een rookvrije horeca ging, daar lag ik niet wakker, maar dat Ierland vol gezellige kroegen volgde, verbijsterde mij. Ook ons land stapte inmiddels in, gelukkig op de Belgische manier met wat ruimte voor overspel. Wil u weten in welke Brusselse etablissementen men nog een sigaretje mag roken? Waar men een mooie fumoir inrichtte en nog vriendelijk een volle asbak voor een lege verruilt? Bel me, ik geef u het lijstje. U mag ook informeren naar hoe het in Frankrijk, Zweden of Nederland is gesteld. Deze zomer patrouilleerde er politie aan de rivieroevers in de Sevenne om te zien of men zichzelf of iemand anders een vuurtje gaf. Oké. Men mag niet overdrijven. Een bos is een belangrijk iets. Ze overdrijven ook niet. In elk Frans cafeetje mag men nog roken. Als er geen asbakken staan, kan u gewoon de as op de grond kwijt. Zweden ligt moeilijker. Ergens te lande rookte een dame ter ontspanning af en toe een sigaretje in haar tuin. Haar buurman werd daar echter overspannen van. De rechter maakte de tuin rookvrij en besliste in zijn mildheid dat de bewoonster toch nog een rookplaatsje kreeg. Laat de sigaretten maar thuis als u die richting uitgaat. Volgende week moet ik naar Amsterdam. Nederland heeft sinds 2004 een strenge rookwetgeving. De horeca ontsnapte er wonderwel aan. Volgens mij liggen die koffieshops moeilijk. Het is mijn enige hoop. Het zullen de laatste Europese cafés zijn waar men nog zijn sigaretten mag bovenhalen. Ziet u het al voor u? Een grijze oude dame in een lawaaierig café temidden jongelui met rastafa-haar en Reggae-t-shirts. Ik denk dat ik mijn sigaretten het raam uitgooi.
September 15th, 2007 at 12:21 pm
Je schrijft over je verbazing dat de Italianen voor deze ene keer de wet lijken te volgen. Het zou me ook verbazen. Beppe Severgnini probeert in zijn boek ‘La bella figura - an insider’s guide to the Italian mind’ dit uitzonderlijk gedrag uit te klaren.
‘So we have all suddenly become law-abiding citizens? No, it’s just that we’re not stupid. When a law is sensible - and this ons is (…) - Italians will accept it. When it is enforced through fines and peer-group pressure, we may even obey it. (…)
You also need to remember that we are world champions at turning a problem into a party. Since we have a heap of problems, we’ve got parties lined up for at least a century. That’s not too bad a prospect, if you think about it.’
Over dat feest schrijft hij elders in het boek, ik vind het niet onmiddellijk. Hij bedoelt het verhaal van een man die zijn vriendin leerde kennen op een smoezelig koertje ingericht voor hardnekkige rokers. Ze maken er altijd het beste van, dat volkje dat enkel stopt voor een rood verkeerslicht na enkele minuten mijmeren over de relevantie ervan. (Wanneer ze besluiten te stoppen noemen ze dat ‘rosso pieno’, zo bestaan er nog tientallen andere soorten van rode stoplichten. Ik zal ze nooit snappen.)
August 26th, 2008 at 4:47 pm
Heel verstandige conclusie. Gooi die stinkstokken maar ver weg!
August 31st, 2008 at 10:01 am
In Griekenland, waar ik onlangs weer een tijd verbleef, is roken nog geen enkel probleem. Ik rook 1 pijp en 1 sigaar per dag, onder normale omstandigheden, dus ik rook zelden in een horecagelegenheid. Het feit echter dat het kan en mag, dat je rustig in de kroeg kunt zitten zonder dat een hele of halve collaborateur over je schouder komt kijken of je niet stiekem een peuk rookt, zoals in Nederland, dat alleen al geeft een enorm gevoel van vrijdheid. Ik zou haast zeggen, met een knipoog naar de Nederlandse geschiedenis, van Ware Vrijheid.