Nog drie kortere beschouwingen over het prozagedicht voor we aan de poëzie beginnen.

• Didi de Paris is er de man niet naar om zich door een onderwerp erg te laten beperken. Hij begint en eindigt met het prozagedicht, maar tussenin gaat het vooral over de ziel van de literatuur.Lees verder ….
• Patrick Peeters, redacteur van Nieuwzuid, vergelijkt twee versies van Lynxtijd van Dirk van Bastelaere met elkaar. De ene versie een klassieke dichtvorm, de andere prozagedicht. Het typografisch verschil wordt vastgesteld en daarna worden de gedichten getoetst aan de opvattingen over het prozagedicht van Jonathan Monroe. “In Monroes opvatting is het prozagedicht een bij uitstek dialogisch genre, met alle daaraan onlosmakelijke verbonden antagonistische verhoudingen.” Maar of dat ook klopt in de praktijk? Lees verder …
• Voor Xavier Roelens hoeft een gedicht “er niet als een paragraaf uit te zien om van invloed van het proza te spreken. Er is veel verhakseld proza dat zich als poëzie wil verkopen, maar soms wordt het ook poëzie.” Lees verder …

Dit stukje werd gepost op Sunday, August 26th, 2007 at 9:04 pm in de categorie Nieuws. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.