Can he swing from a web?
Afgelopen vrijdag in de literatuurbijlage van De Standaard een pleidooi voor het langzaam lezen van klassiekers. Een dubbel ethisch appel: het is goed om klassiekers te lezen, maar het is nog beter om ze langzaam te lezen. Ik hou van Joyce, Proust, Flaubert & Nabokov en heb nogal wat van hun boeken meerdere keren gelezen. Ik ben dus wel gewonnen voor het lezen van klassieken en ik kan het eenieder aanraden: langdurige identificatie met de verteller van A la recherche du temps perdu of met Leopold Bloom maakt je tot een ander mens. Nu zijn er uiteraard een hele boel andere dingen waar je een ander mens van wordt (tango dansen bijvoorbeeld, je haar groen verven, of de lotgevallen van The Simpsons volgen - Spider pig, spider pig!) en het irriteert me dan ook altijd als er zeikerig wordt gedaan over het lezen van klassiekers, of over lezen tout court (je weet wel: lezen is het fundament van onze beschahahaving). Steinz haalt de recente actie van de Britse uitgeverij Orion aan die fel ingekorte (tot 40%) klassiekers uitgeeft onder het motto “het leven is veel te kort om alle boeken te lezen die je zou willen lezen”. Zoiets is altijd goed voor hevige reacties bij de geletterde goegemeente. Meestal is de grond van het argument van de tegenpartij dat het niet netjes is om je via een binnendoortje van het erfgoed meester te maken. Goedbedoeld waarschijnlijk, maar dat soort argument bevestigt alleen maar de schijnbaar algemene consensus dat het lezen van klassiekers sowieso een straf is die je nu eenmaal moet uitzitten als je voor vol wil worden aanzien. Dat je klassiekers kan lezen uit liefde voor goede boeken is blijkbaar ook voor geletterde mensen een onwaarschijnlijke gedachte geworden. Dat ik het niet uit mijn duim zit te zuigen blijkt nog het best uit een ander artikel in diezelfde letterenbijlage van De Standaard. Een kort stukje over Groepsfoto met dame, van Böll. Het stukje verschijnt als nr. 58 in de reeks Blufboek: “Honderd hoogtepunten uit de moderne literatuur. Voor in uw boekenkast, op recepties en bij vrienden.” Says it all. Dat ik dit boek van Böll niet heb gelezen en Böll over het algemeen een kloteschrijver vind, doet nu even niet terzake, het gaat om de boodschap die hier wordt gegeven: Niet lezen dat boek! Saaaaaaaiii! Kan niet anders, want een hoogtepunt uit de literatuur, beste lezers van boekenbijlagen, hoe zou dat nu ooit on-saai kunnen zijn? Snel in de boekenkast rammen, maar vergeet vooral niet om veelbetekenend “aha, Böll” uit te roepen als je weer eens op een receptie bij vrienden naast de boekenkast bent aangeland.
