Terug naar vierennegentig
Gisteren de boekjes van De Brakke Hond nr. 95 mee in envelopjes gestoken en op de post gedaan. De vroege bestellers (bedankt!) zijn ook al op de post. Een dubbeldik nummer zoals dat vroeger in de reclame heette, een mens scrolt zich een ongeluk aan die inhoudstafel. Kost een extra fortuin om te laten drukken en dan nog eens een fortuin om te versturen. En dat terwijl je zou denken dat prozapoëzie een eerder beperkte interesse geniet. Het plezier van papier, een mens zou het niet willen missen!
Een laatste keer terug naar nr. 94: Nadat vorige keer de usura van Pound uitgebreid aan de orde kwam, werpt Joris Note zich in de volgende aflevering van de Leesnotities (Oude leugens en nieuwe schande) op het fascisme van Pound. Altijd een moeilijke kwestie voor linkse flinksjes. Note zoekt het onder andere bij Badiou en komt zo als vanzelf bij de zere plek:
Ik lees dat de populaire radiopresentatrice Leen Demaré er prat op gaat niet te willen spreken tegen iemand die voor het Vlaams Belang stemt; en iemand die zich kandidaat stelt voor die partij wil ze zelfs niet groeten: ‘Zoveel domheid kan ik gewoon niet verdragen.’ Gewoon, dat kan zij gewoon niet, zo is zij gewoon, begrijpt u wel, gewoon! Zo slim en zo verdraagzaam dat ze geen onverdraagzame dommeriken kan verdragen! Helaas staat de dame niet alleen. Dat militante vasthouden aan de eigen onwetendheid, en aan het geloof in eigen onschuld en verstand, die gemakzuchtige weigering om aan te nemen dat rechtse radicalen ook gedachten hebben, en dat het beter is die gedachten te leren kennen en te overdenken dan alleen een banvloek uit te spreken.
Het “militante vasthouden aan de eigen onwetendheid”, daar geniet ik van. Zo is het, zo zit ik ook in mekaar: liever lui dan moe.
En verder gaat het, over de vermeende moed van rechts, de terreur van de vernieuwing, over Benito Pérez Galdós en Richard Minne. Enfin, een ganse serie interessante blogposts, maar dan niet op een blog.
In de afdeling proza zit een barman-verhaal van Henk van Straten, getiteld Typisch zoiets: herkenbare tristesse, gênant en ontroerend:
In het café zijn de koffiebonen op en de machine maalt niks dan lucht en z’n eigen metalen schroeven. Ik kijk dit aan tot ik denk dat er serieuze schade is aangericht en zet de machine uit. Het is doodstil en er is niemand in de zaak. Rustig en vastberaden nip ik aan m’n derde wodkacola. Het is drie uur ‘s middags. De zon schijnt buiten en ik heb heimwee, maar weet niet waarnaar.
Jan Demian (een “ruilnaam” voor Jan H. Mysjkin) vertaalde Het douanehuisje van Jean Jauniaux:
In het grensdorpje Huiskerke dachten velen dat de heropening van het Douanehuisje een direct gevolg was van de uitkomst die verslagenheid leek te zaaien tijdens de praatshows op de televisie. Toen ze een douanier in uniform zagen, hadden ze de efficiëntie gewaardeerd waarmee men de oude voorzieningen had hersteld, zelfs in dit o zo onschuldige en afgelegen gebied van duinen en aspergevelden.
En verder nog verhalen van Guido Eekhaut, John Toxopeus, een Chinees verhaal van Robbert Hu, Ezra de Haan, Lieven Deprettere en Peter Moerenhout.
