Literaire kritiek op het internet
In Amerika woedt momenteel een fel debat over literaire kritiek op het internet. Zijn literaire blogs een even betrouwbare bron van informatie dan de gedrukte pers?
Vandaag verscheen in De Standaard het essay “Handelaren in kritiek” van Corine Vloet. Aanleiding: het verdwijnen van literaire krantenkaternen in Amerikaanse kranten. Literaire weblogs nemen seeds meer de taken van de verdwijnende boekenbijlagen over.
Enkele weken geleden staken ook de Belgische internetjournalisten de koppen samen op het debat “Internetkritiek: vervlakking of verrijking?” in de Vooruit.
Het kunstencentrum lanceerde trouwens eerder dit jaar een gloednieuwe website waar je als cultuurliefhebber zelf recensies, foto’s en commentaar kan delen met anderen Vooruitgangers over de voorstellingen die je gezien hebt.
Vooruit gelooft in het principe dat recensies van amateurs constructief werken en anderen kunnen aanzetten om een voorstelling te gaan bekijken.
Die honderden amateurs die in hun vrije tijd een stukje bloggen over een boek dat ze gelezen hebben, zal dat afbreuk doen aan de recensie in de krant, zoals sommigen beweren?
Zullen de recensies van geregistreerde leden van de Vooruit website zwaarder doorwegen dan de opinie van de theatercriticus? Ik denk het niet.
Mensen bloggen en maken deel uit van community’s omdat ze anderen willen leren kennen. Ze willen contacten leggen, nieuwe dingen leren kennen en communiceren met verwante zielen. Het internet is de plaats bij uitstek om mensen te vinden die jouw heel bijzondere interesse delen. Hoe vaak is er niet al geschreven over “niche”-marketing op internet en het model van The Long Tail en the wisdom of crowds. Vele kleintjes maken één grote, maar dan net omdat al die kleintjes hun eigen specifieke interesse of invalshoek hebben. Niet omdat ze vervlakking en generalisering nastreven.
Communiceren en connecteren is het eerste doel. En op elke community-website connecteer je met anderen door een profiel aan te maken en daarop je interesses in te vullen: je favoriete boeken, films en muziek. In dit opzicht is het dan ook niet verwonderlijk dat veel internauten zich bezig houden met het recenseren van boeken of cd’s.
Maar voor de doorsnee blogger zijn de feedback en reacties het belangrijkst.
De weblogrecensie is dus helemaal niet gelijk aan de recensie van de journalist. Ander medium, andere bedoelingen, andere invalshoek, ander bereik.
Een krant heeft een oplage van honderdduizenden exemplaren, maar als je toevallig informatie over een obscuur boek zoekt, zal je die eerder via het internet kunnen opsporen dan via de boekenbijlagen van de krant. Wie weet heeft een blogger erover geschreven en kan je hem/haar persoonlijk contacteren.
De media evolueren snel en grote mediabedrijven houden nu eenmaal niet van snelle, moeilijk voorspelbare veranderingen. Niet alleen de mediagroepen en kranten maar ook de Vrt is aan een grondige herschikking toe. De mediabedrijven weten niet wat ze eerst moeten doen: hun bedrijf lanceren op Youtube, Facebook, Myspace, Twitter, een blog beginnen of een community-website lanceren. De tijd tikt en de jeugd – het potentiële doelpubliek van morgen- brengt steeds meer tijd al surfend, chattend, bloggend door. Daar gaat het ook om: de jeugd van tegenwoordig verdeelt zijn tijd anders. De traditionele krant op de trein wordt vaak vervangen door Ipod beluisteren of smssen. Het aandeel van de krant wordt kleiner. De mediataart moet verdeeld worden onder veel meer spelers. En ook de adverteerders schuiven zenuwachtig een heel klein beetje met hun budgetten.
In dit interview over nieuwe media en citizen journalism zegt Patrick Saliën (Chef online van Het Nieuwsblad) dat de jobinhoud van de doorsnee journalist zal veranderen in de toekomst. Journalisten zullen veel meer een filter zijn voor user-generated content. Zij checken bronnen, situeren artikels, trekken na op betrouwbaarheid en bewaren de kwaliteit.
Vandaag stond in de krant dat Tessa Vermeiren, de directrice en populaire columniste van Knack Weekend voortaan de lifestylesites van Roularta zal gaan leiden.
Vermeiren zegt in een artikel in De Morgen:
“Sommige journalisten van mijn generatie denken dat ik gedegradeerd ben. Ze beschouwen het internet als iets minderwaardigs of nemen het niet au sérieux. Ik zie dat alleszins niet zo.”
Soms zal een amateur, zoals bijvoorbeeld de Bagdad blogger als bevoorrechte getuige gepubliceerd worden in kranten en tijdschriften.
En amateurs zullen op literaire blogs boeken en poëziebundels bespreken.
Maar of de boekenbijlagen blijven bestaan, dat lijkt mij helemaal niet van hen af te hangen.
Meer over internetkritiek:
Lees het artikel “Handelaren in Kritiek” van Corine Vloet in De Standaard en bekijk de reacties op het forum.
Vorig jaar schreef Johan Vandenbroucke al over literaire kritiek op het internet in De Morgen (“Weblogs en cafédiscussies”, 06/09/2007).
Het nogal controversiële statement van internetcommunicatiespecialiste Clo Willaerts voor het Vooruit debat kan u hier bekijken:
October 20th, 2007 at 6:01 pm
Wie helpt mij op weg in mijn zoektocht naar nieuwe, jonge en vooral snelle Nederlandstalige literatuur? Gimmick! van Zwagerman (zijn andere werk vind ik niks) is daarbij voor mij de (softe) ondergrens, Jealous Guy van Arn zou voor mij de standaardnorm mogen zijn. Zijn er (underground)schrijvers met een met de laatste vergelijkbare stijl, of moeten we het met vertalingen van Welsh e.d. blijven doen?
October 21st, 2007 at 10:51 pm
Heb Jealous Guy van Wladimir Arn ook gelezen. Duizend keer beter dan Irvine Wels! En honderdduizend keer beter, sneller en vooral verbluffender dan Joost Zwagerman. Eigenlijk jammer dat ik het gelezenheb, nou vind ik alle andere boeken traag, saai en vooral ouderwets. Hoop dat Wladimir Arn gauw zijn trilogie (weet ik van www.bellettrie.nl) voltooit. Heb al boekenbonnen voor mijn verjaardag gevraagd.
October 24th, 2007 at 6:21 pm
Wat je zegt Selma. Er vanuit gaande dat Irvine Welsh bedoelt. Wil jij, of iemand anders die dit leest, me Jealous Guy niet 2ehands aanbieden? Ik vind het wel een leuk hebbeding. Reageer maar.
October 24th, 2007 at 7:37 pm
Niemand die op t idee komt om deze week n blog over Jan Wolkers op te zetten? In al zn ouderwetse ranzige goorheid oneindig veel appetijtelijker dan die zieke Irvine Welsh.
October 26th, 2007 at 4:23 pm
Heb dat boek voor je. Zeg maar wat je ervoor wil dokken. Als ik ’t genoeg vind krijg je ’n tel.nr. van me.
October 31st, 2007 at 7:41 pm
Superfunctioneel neder-esperanto, supersnelle supernieuwe stijl. Ook ik ben Wladimir Arn-freak, Selma. Laat ie maar komen met de rest van die trilogie.
November 8th, 2007 at 10:34 pm
Heb op www.panzerfaust.org onwijs veel over Wladimir Arn gevonden. Prachtige vergelijkingen ook. Wél flink zoeken op die wat complexe site.
November 9th, 2007 at 5:47 pm
Speedelatuur, dat is ’t! Hoe moet ik ooit nog slomelatuur lezen?
November 9th, 2007 at 7:07 pm
[…] De naam Wladimir Arn dook deze week overal op. In de comments hier wordt Arns roman Jealous Guy “duizend keer beter dan Irvine Welsh” en “honderdduizend keer beter, sneller en vooral verbluffender” dan Gimmick! van Joost Zwagerman genoemd. Je zou voor minder benieuwd worden. Ik heb “Jealous Guy” alvast besteld. […]
November 10th, 2007 at 2:27 am
De appetizer op www.bellettrie.nl maakte ook míj Arn-addicted.
€ 19,50 voor een compleet nieuw literair inzicht is wat mij betreft Het Koopje Van De Eeuw. Thanx, Wladimir, ik heb mijn hobby van vroeger weer terug: lezen. Je hebt De Tijd verslagen, man!
November 10th, 2007 at 1:57 pm
Ge moogt dat ogenschijnlijk taalmisbruik van den literaire straatjutter Wladimir Arn niet onderschatten. Weldra spreken wij mogelijk allen op deesch’ wijze. Maxima Uit Den Vreemde legde de zielloosheid van ons nedervolkje reeds bloot, den heraut des MultiCultisch onderstreept haar allochtoon koninklijke woorden met bitterzoete inkt.
November 12th, 2007 at 7:07 pm
(…)
November 12th, 2007 at 8:30 pm
Sprakeloos, Jesse?
Kijk maar even op je ‘eigen’ blog, digitale kraker, ik ga daar een vergelijking neerzetten waar waarschijnlijk nog meer mensen met de bek van open gaan.
November 14th, 2007 at 9:25 pm
Hebben we dan eindelijk een Nederlandstalige literaire sensatie? Freakerdefuck zeg, Maxima Uit Den Vreemde, heb jij dat allemaal teweeg gebracht?
In dat geval, MAXIMA 4 PRESIDENT. (2 vliegen 1 klap, zei de nonarchist.)
November 17th, 2007 at 1:21 pm
Ik heb ‘Jealous Guy’ gelezen. Het boek is interessant, en niet alleen om literaire redenen, en verdient meer aandacht dan vele andere boeken onterecht krijgen. Hier volgt het begin van een persoonlijke recensie van deze opmerkelijke roman (bij belangstelling volgt de rest):
‘Jealous Guy’ is een gigantische gebroken dubbele spiegel, en de lezer krijgt de scherven. Een eerste lectuur (het boek verdient er op zijn minst twee) kan dus een verwarrende ervaring zijn als je je aandacht er niet bij houdt. Doe je dat wel, dan merk je, voel je dat alles samenhangt, dat we met een hecht geweven taalbouwsel van doen hebben.
Jung (de schaduw) en René Girard (dubbelgangersmotief en ‘mimetische begeerte’) zouden in dit boek hun geluk niet opkunnen.
De zeer vernuftige constructie wordt handig verhuld door de op de voorgrond staande, vulkanische snelkook-‘pan’ van Jonathan Armgeboren. Leo Armgeboren, de dode vader, ‘zit’ in Jonathan (zelfs al tijdens zijn leven, gevolg: ‘gestoordheid’ bij de zoon). Jonathan\Leo is de dubbele hoofdpersoon van het boek, maar Jonathan voel je als het centrum, ondanks dat die de zwakkere van de twee is, en door de vader te pas en te onpas gekaapt kan worden als de rem van drank of medicijnen (en sporten en sex) er niet is (drugs versterken zijn agressie juist). Soms lijkt het alsof er in Leo nog een derde stem leeft, die hem en Jonathan omvat. Maar dat wordt niet helemaal duidelijk.
Is het de Taal waar de blurb het over heeft?
Het boek telt 49, meest korte, hoofdstukken. Elk hoofdstuk heeft een maand plus jaar als titel. De periode: Hitler-hiphop moet je lezen als: begin 1943-februari 1987. De verhaallijnen komen gefragmenteerd, geatomiseerd op de lezer af; toch weten de 49 hoofdstukken, waarin ik vier grote groepen voel, de spanningsboog goed vast te houden en alle informatie boeiend te verdelen.
Groet!
Gijsbert Brandeveld
November 17th, 2007 at 8:16 pm
Grappig, dat wéér iemand anders er wéér iets anders in ziet.
Ik heb belangstelling, Gijsbert, komt u maar met uw interpretatie!
November 18th, 2007 at 1:55 am
Oké, hier het vervolg [WAARSCHUWING - IK VERKLAP DINGEN]:
Je zou kunnen denken dat daarmee de oorsprong van zijn liefde voor haar wel duidelijk is. Nee. Wat blijkt, als je goed leest: Leo Armgeboren heeft ooit zitten zoenen met de moeder van Sheila, toen hij vruchteloos verliefd was op een ander [ik hoop dat ik het goed lees]. Dus: de vader had iets met de moeder, de zoon voelt iets voor de dochter. Het is die continue verdubbeling die het boek die dubbele verbrijzelde spiegel maakt.
Want nog iets anders is interessant: het allereerste hoofdstuk waarin we een soort dagboekfragment van Leo lezen, uit 1943, of: een romanfragment met hem als de hoofdpersoon, vertelt ons dat hij zijn geliefde ‘Pyreneesche berghond’ Attila kwijt is, die er uit angst vandoor is gegaan toen er bommenwerpers overgevlogen kwamen. Van die hond hield hij meer dan enig mens, precies zoals zoon Jonathan meer heeft gehouden van Sheila dan enig ander mens, en die hij ook uit het oog verloren is. Aan het eind van het boek worden Attila en Sheila, in de hallucinatie van Jonathan (?), één. (Tekenend vind ik wel dat Attila ‘vadertje’ betekent…)
Het is na dit alles niet verbazingwekend dat vader en zoon allebei van Marleen houden. Voor Jonathan betekent dit dat hij daarmee de tyrannie van zijn vader verdrijft en tegelijkertijd zich gezond voelt. De liefde van en voor Marleen is dus levengevend en maakt hem heel. Even psychologisch waar (voor heel wat mannen, tot ongeluk van de vrouwen) als het romantisch is. De macht die aan ‘de Vrouw’ wordt toegekend (‘ik ben nix, zij is Alles’) leidt tot de verwoestende jaloezie van de titel, zowel bij de vader als bij de zoon. Want – hoe moet je leven zonder je Leven? Het leidt tot veel doden in dit boek, soms tragisch (liefst twee vergeldingsacties van de Duitsers), soms (ongewild?) komisch, zoals wanneer een met haar joggende collega van Marleen door het mislukte zelfmoordschot van Jonathan getroffen wordt…
(wordt vervolgd)
November 18th, 2007 at 12:43 pm
Hm, ik merk dat er tussen mijn twee bijdragen nog een stuk ontbreekt - ik lever dat ook nog, en dan stop ik. Laat dit maar een appetizer blijven.
De belangrijkste verhaallijn beslaat zo’n anderhalf jaar, van augustus 1985 tot februari 1987. In augustus 1985 besluit de dan 27-jarige (?) Jonathan Armgeboren geen ‘geestvernauwende’ medicijnen meer te slikken tegen zijn schizofrenie of schizoïde conditie, waar hij een licht spastische bijwerking van ondervond, die hem in het sociale verkeer vaak vreselijk in de weg zat. Het besluit gooit enkele weken later de poort open naar drie dingen: hij schildert een schilderij van een droomvrouw, zijn vader komt in alle ‘heerlijkheid’ boven, en door zijn herwonnen zelfverzekerdheid weet hij, bij een feestje, een vrouw te versieren die precies lijkt op de vrouw die hij had geschilderd.
Hier doet zich overigens iets voor wat kenmerkend is voor het boek als geheel: het verleden is alomtegenwoordig en almachtig in Jonathan, hij leidt niet alleen zijn eigen leven, maar ook dat, d.m.v. herinneringen, van zijn vader. Jonathan is als kind verliefd geweest (en dit is nooit overgegaan) op een half Iers meisje in zijn klas, Sheila. De geschilderde vrouw was een volwassen versie van dat meisje, maar – de vrouw die hij ontmoet, Marleen, doet hem denken aan Sheila, en daarom valt hij op haar.
So far, so good.
November 19th, 2007 at 10:07 am
@ Gijbert: Je hebt er flink werk van gemaakt, maar wel vet jammer dat je zoveel van het verhaal prijs gegeven hebt… Maar waarom lees ik niks van je over de rode draad in het boek (dat ik overigens gewoon 1e hands gescoord heb, ooit zal de 1e druk ervan collectors item zijn, zeker weten!), de ontwikkeling van De Taal?
Op de achterflap: Wladimir Arn (autochtono) is ideeënman/ondernemer. Zag als observator in een sterk veranderende maatschappij het betrekkelijke van zijn studie Nederlands in. Creëerde, met groeiende belangstelling voor door arbeidsmigranten, rijksgenoten en latere asielzoekers aangedragen taal, cultuur en de onderlinge chemie er van, een volstrekt unieke vorm van Nedealandstalige literatuur, die zich (enz, einde citaat).
@ Gijbert: Dáár gaat het toch over? Dát maakt het toch zo leuk om te lezen?
November 19th, 2007 at 11:47 am
@Thom - wat ik hier heb geplaatst is maar het begin.
Ik vind dat het boek niet een ontwikkeling van de Taal t o o n t, maar de ontwikkeling van de Taal p o s t u l e e r t door in een nieuw soort taal geschreven te zijn (maar dan alleen lexicaal, niet grammatciaal)… Ik zou Arn wel eens willen horen voordragen, om te zien hoe ‘uitspreekbaar’ zijn taal überhaupt is. Ik meen wel dat Arn zich vergist in de snelheid waarmee een taal verandert. Nederland mag dan multicultureel zijn, een taal wordt nooit zo hutspotachtig als in Jealous Guy, hoogstens komen er wat handige of kleurrijke vreemde woorden in de dominante taal; maar essentiële woorden als ‘hand’, ‘gezicht’ et cetera wijken niet omdat er immigranten het land in zijn gekomen. Dus vooral als een grondig uitgewerkt literair i d e e over de huidige sociaal-politieke situatie van Nederland vind ik de taal kloppen. Niet als een mogelijke linguïstische werkelijkheid.
Desalniettemin - boeiend boek!
November 19th, 2007 at 7:10 pm
Laat er een beetje fantasie op los, beste Gijsbert, het is immers fictie waarover wij het hebben. Taalfictie zelfs, een fenomeen dat wij allen als nieuw mogen begroeten, toch? Ik heb de stellige indruk dat er flink wat mensen flink blij mee zijn. Ook ik zie reikhalzend uit naar het reeds aangekondigde deel II. Tot slot dit: Ik denk dat Thom gelijk heeft wanneer hij stelt dat het jammer is dat je zo veel van het boek verraadt; hou er rekening mee dat er mensen zijn die de door jou zo mooi verwoorde “spanningsboog” nog graag zouden willen ervaren.
November 19th, 2007 at 11:20 pm
@De Cock met CO²k
1) Sorry voor de verklapperigheid - maar waarachtige literatuur overleeft haar plot;
2) op de site van de Volkskrant werd door een van jullie Arn-groupies evenzeer uit de school geklapt…;
3) ik denk dat velen in het spiegellabyrint van Jealous Guy kunnen verdwalen, die mijn draad van Ariadne dus misschien wel zullen begroeten, zonder dat de leeservaring gelijk sterft;
4) ook ik ben erg benieuwd hoe de trilogie er uiteindelijk uit gaat zien;
5) ik denk niet lichtvaardig over ‘fictie’ en over ‘fantasie’ beschik ik ruimschoots.
December 18th, 2007 at 7:07 pm
Nieuwsgierig gemaakt door de sterk uiteenlopende reacties die het boek klaarblijkelijk losmaakt heb ik het ook aangeschaft. Ik heb er geen spijt van, integendeel! Als de webmaster oké gaat, wil ik onderstaand mijn mening erover geven.
December 18th, 2007 at 7:20 pm
De in officiële recensies aangereikte opties van lelijkheid in taalgebruik worden door mij verworpen. Taal is altijd al in beweging geweest! Wat wij nu conventioneel Nederlands noemen is feitelijk ook niets anders dan stolsel in een smeltpan leenwoorden en grammaticale importproducten. In Arns boek (de taal als hoofdpersoon, nota bene) wordt de smeltpan opnieuw verhit en van pittige, maar niet eens zo ver gezochte ingrediënten voorzien. Alle taalinvloeden en bijbehorende eigenaardigheden zijn wat mij betreft plausibel genoeg.Het contrast tussen het conventionele Nederlands en de gebruikte neotaal zegt zó veel voor de lezer die werkelijk kan lezen… Iemand duidde de schrijver al aan als taalversneller, en had helemaal gelijk. Spreektaal en linguïstisch gedrag razen vooruit en het geschreven woord blijft (bleef, in dit geval) er hopeloos bij achter. De kniesoor die over de gebruikte (niet zelden zéér originele) afkortingen valt, moet ook maar geen woorden als foto, auto of krant (courant) meer gebruiken. Om van tv, aow, cd, KNVB, KLM en (welkom in het heden!) maar te zwijgen.
December 18th, 2007 at 7:23 pm
Aan Arns supereigenzinnige invulling van de bladspiegel moest ik even wennen. Tot ik doorkreeg welke functie dit in dit boek heeft. Daarna had het van mij gerust vaker toegepast mogen worden. Meerdimensionaliteit, jawel!
December 18th, 2007 at 7:57 pm
En, ja, Arns schrijftaal bevat grofheden, een oplopende mate aan grofheden (functioneel, zoals ik elders las, en dat is zo), maar wanneer we deze taal als afspiegeling van het populaire gehiphoppificeerde amerikaans bezien, is het bijna vertrouwdheid wat de boventoon in onze waarneming voert. Overigens is het niet alleen maar snel en hard in dit boek; er komen zeer mooie en zelfs ontroerende passages in voor.
Ik las in een beschamend obligate krantenrecensie dat het Arn zou mankeren aan stilistische brille. Nou, als íemand een stijl heeft weten te ontwikkelen om (zonder doorzichtige schrijverstrucjes) zijn lezers in pulserend, vertragend of plotseling versnellend leestempo te blijven boeien, dan is het Wladimir Arn. Ready forra mega-mindfuck, luidt de subtitel. Treffender kán niet! En dan de parallelle ontwikkeling van de neotaal in vergelijking tot de ontwikkeling van de hoofdpersoon! Arn excelleert in zijn debuut! Misschien dat de recensent in kwestie beducht was voor de schizofrenie van de hoofdpersoon. Dan weet hij zeker niet dat elk mens in fluctuerende mate (weleens goed geblowd, meneer?, weleens wóedend geweest?) schizo is, maar dit in onze cultuur in géén geval mag/kan toegeven. Was het ongewenste herkening (schizofrenie, jaloersheid, waardeloosheid zonder bescherming van sociale structuren?) die al die aversie opriep? Het gemanipuleerd hoppen van de ene eerste persoon naar de andere eerste persoon in de beleving van de lezer bewijst de schrijvers stilistisch meesterschap. Het van ingehouden eruditie (een stabielere hoofdpersoon dan de ontsporende docent Jonathan zou het boek inderdaad iets docenterigs gegeven hebben), introverte humor, zonder te kwetsen onverholen genoemd wordende maatschappelijke en religieuze inzichten, inhoudelijke chemie (die multidimensionaliteit, héél sterk!), van psychologische en filosofische diepgang vertellend boek is véél meer dan een platpopulistische ontwrichting van het Nederlands, dames en heren critici. Ook wat mij betreft is Jealous Guy geen experiment, maar een waarde die over hopelijk niet te lange tijd de norm voor moderne literatuur zal zijn. Dit boek is werkelijk in meerdere opzichten revolutionair. Ook ik hoop snel meer van deze overtuigende taalvernieuwer te kunnen lezen.
December 18th, 2007 at 10:28 pm
Jawel!
December 24th, 2007 at 11:23 am
Ines,
Ooit van sms-taal gehoord?
December 24th, 2007 at 1:22 pm
Ja, ik heb zeker van sms-taal gehoord. Dat schreef ik al ik een van mijn bovenstaande stukjes. Om een of andere reden is weggevallen:
“om van tv, aow,” enz. t/m (welkom in het heden!) “sms-taal maar te zwijgen.”
En er is nog veel meer weggevallen, wel 75% van mijn tekst. Ik plaats het hieronder opnieuw.
December 24th, 2007 at 1:28 pm
(eerste weggevallen stuk)
En ja, Arns schrijftaal bevat grofheden, een oplopende mate aan grofheden (functioneel, zoals ik elders las, en dat is zo), maar wanneer we deze taal als afspiegeling van het gehiphoppificeerde amerikaans bezien, is het bijna vertrouwd. In feite laat de schrijver ons weten wat we onuitgesproken al wisten: integratie van verboden woorden zorgen voor opleuking en versnelling van de spreektaal. Overigens is het niet alleen maar snel en hard in dit boek; er komen hele mooie en zelfs ontroerende passages in voor.
December 24th, 2007 at 1:41 pm
(tweede weggevallen stuk)
Ik las in een beschamend obligate krantenrecensie dat het Arn zou ontbreken aan stilistische brille. Nou, als iemand een stijl heeft ontwikkeld om zijn lezers in pulserend, vertragend of plotseling versnellend leestempo te blijven boeien, dan is het Wladimir Arn. Ready forra mega-mindfuck, luidt de subtitel. Treffender kán niet! En dan de parallelle ontwikkeling van de neotaal in vergelijking tot de ontwikkeling van de hoofdpersoon! Arn excelleert in zijn debuut! Misschien dat de recensent beducht was voor de schizofrenie in de hoofdpersoon. Was het ongewenste herkenning? Het gemanipuleerd hoppen van de ene eerste persoon naar de andere “eerste persoon” bewijst de schijvers stilistisch meesterschap. Het van ingehouden eruditie (een stabielere hoofdpersoon zou het boek iets docenterigs hebben bezorgd), introverte humor, maatschappelijke en religieuze inzichten, inhoudelijke chemie (die multidimensionaliteit, fantastisch!), psychologische en filisofische diepgang vertellend boek is véél meer dan een platpopulaire ontwrichting van het Nederlands, dames en heren critici. Dit boek is werkelijk in meerdere opzichten revolutionair. Ik hoop snel meer van deze overtuigende vernieuwer te kunnen lezen.
December 24th, 2007 at 4:47 pm
Ik ben het met je eens, Ines, vooral wat spreektaal en lingu”istisch gedrag betreft. Maar ben jij het ook met mij eens dat een heleboel conventionele ‘neerlandici’ dat niet zijn? Vooral oudere lezers kunnen zich ermee bestolen voelen van hun vastigheid. Arn is een grote schrijver voor de toekomst, dat zeker, maar we leven nu nog in het heden.
December 24th, 2007 at 7:03 pm
Jealous Guy zou je the missing link kunnen noemen tussen de maatschappij van vandaag en de altijd een beetje van gisteren gebleven literaire norm. Vooral dóórgaan, mister Wladiman!
January 3rd, 2008 at 7:54 pm
helemaal oké, ines b.
January 19th, 2008 at 2:49 pm
Ik kan mij goed vinden in je recensie, Ines B. Je hebt er overigens flink werk van gemaakt. Wat vind jij er van dat het werk van onze Wladimir elders “arthouse” genoemd word?
January 19th, 2008 at 7:53 pm
Arthouse…
Mmm. Helemaal zo gek nog niet.
January 23rd, 2008 at 6:43 pm
Wie weet of Arns Desperado nog erges te koop is?
January 24th, 2008 at 9:12 pm
Hier ook al vette Wladiman-fuzz? Is verdomme maar n boek hoor! En wie is dat nou helemaal? Had nog nooit van dat Jealous guy of van die Wladiman guy gehoord. En n boek over hiphop met vette beats dr in kan helemaal niet, beats met je horen, voelen en beleven, en dat kan met n boek helemaal niet. Vette bull dus! Next!
January 25th, 2008 at 10:58 pm
Toch wel, Ferne. Er IS iets met dat fokking boek, iets waar nog geen woord voor bestaat volgens mij. Gewoon ff voorpublicaties lezen (bellettrie of bol.com) en je weet wat er wordt bedoeld. Mischien hoor je geen beats, maar je gaat, gáát, GAAT zeker sneller in je beleving. Dat boek is gewoon dope man!
Iemand noemde t “filosofisch hoogstaande dirtcore” en sloeg de fokking spijker ermee op zn fokking kop, vind ik.
January 30th, 2008 at 7:10 pm
Ben voor de zoveelste keer gewist van de Contrabas… Chré10 Breukers zal toch wel goed hebben begrepen wat ik met “Fugit hora” wilde zeggen?
January 30th, 2008 at 7:30 pm
En ik had r nog wel bedankt voor r , volgens mij, verholen aanwijzing in dat lullige “Gottegot”… Ik dacht ff dat ze me ermee op “Unholy Gods” van Thom Revolver wilde wijzen.
February 1st, 2008 at 11:46 am
Chrétien Breukers is een man, eikel. Weer aan de ganja gehangen soms? Anders ben je altijd zo bijdehand. En misschien is megamooidichter Chrétien megamooischrijver Wladimir Arn wel… Zou een hoop verklaren. Dan ben jij uitgekotst door je idool… Blues genoeg for life, Brian!
February 1st, 2008 at 4:52 pm
Eh…
February 1st, 2008 at 5:00 pm
Als vrouwen
opeens
mannen blijken,
is er
vóór alles
dat gevoel
van schaamte.
February 1st, 2008 at 7:06 pm
Brian dicht
en groeit
en groeit
vooral dicht.
February 1st, 2008 at 7:14 pm
Hoe kan de Dikke Stud(ent) ooit nog hard maken dat-ie expert op het gebied van females is? Haha!
February 2nd, 2008 at 3:34 pm
niet iedereen is zo weg van dat boek van jullie,
er zijn steeds meer mensen in ned. die GEEN teringhekel als de neonazibeweging hebben, ja? want DAT is waar dat kutboek over gaat!!!
February 2nd, 2008 at 7:53 pm
Ben je daar eindelijk, b-dolf? Ik dacht dat jouw soort helemaal niet kon lezen… Dacht je soms dat er plaatjes stonden in dat boek?
February 2nd, 2008 at 9:21 pm
Dus multiculti = anti-neonazi?
Beetje ingoloïde insteek, Ingo, multiculti bestaat en neonazi’s kennelijk ook (nog); dat kan dus best samen in een realityroman, hoe absurdistisch qua taal ook. En moet het niet zijn: AAN de neonazibeweging?
February 5th, 2008 at 7:29 pm
Het boek gaat over taalontwikkeling en sociaal maatschappelijke evolutie. Als dhr. Mecklenburg van mening is dat neofascisten daar nog een aandeel in kunnen hebben, dan kunnen we wat mij betreft net zo goed studies van teksten in spijkerschrift op het net bepreken.
February 5th, 2008 at 8:44 pm
Ook mijn reactie blijkt gewist van de Contrabas…
Ik schreef:
Wladimir Arn? Dat is W.F. Hermans meets Ali G, “Ik heb altijd gelijk” versneden met een verbeterde variant “Is it coz I is black?” Het kán niet, het hóórt niet, maar het léést wél! Als een TGV op diesel.
Daarna heb ik een aantal goed onderbouwde voorbeelden van sociaal maatschappelijke omwentelingen gegeven, in combinatie met wat relevante voorbeelden van taalkundige veranderingen.
Kan iemand me uitleggen wat hier “Contrabas onwaardig” aan is? “The Pleasures of The Damned” ging toch mede over Wladimir Arn?
“De pers werkt bevrijdend”…
Geldt zeker niet voor de digitale pers.
Heeft iemand vergelijkbare ervaringen met die site?
February 6th, 2008 at 4:54 pm
Is it coz Chré is Chré?
Maar ff serieus, Cheyenne, typ
de Contrabas
maar ns in combinatie met
af geflikkerd
afgeflikkerd
verwijderd
gewist
afgevoerd
en je ziet dat jij en ik niet de enige zijn die dat overkomen is. Chré houdt zich al JARENLANG bezig met vendetta’s tegen mensen die ie helemaal niet kent. Zou ie wel weten waar n weblog voor dient? De chrémocraat B. zou dictator van n bananenrepubliek kunnen zijn. Of propaganda-officier in n fout leger. Contrabah! zou ik bijna willen zeggen; de wetenschap dat dichters en dialoog niet samengaan weerhoud me ervan. Verder schijnt t best n aardige man te zijn.
February 6th, 2008 at 5:47 pm
Ach, dan vergeven we hem zijn respectloze manier van bloghosting maar. Maar ik blijf het wel raar vinden, en zal er niet gauw weer terugkeren.
February 8th, 2008 at 10:31 pm
Contra
revolutionair,
die Chré Guevara.
February 15th, 2008 at 7:02 pm
Wat is er mis met contra revolutionair? Laten we om te beginnen es vaststellen dat die door allerlei mixvolk tot volksschrijver uitgeroepen Vladimir Arn GEEN schrijver van het NEDERLANDSE volk zijn kan. Nederlandse lezers, sta op tegen dit soort ontwikkelingen, spreek u uit!
March 1st, 2008 at 3:30 pm
Wat verstaat u onder “het Nederlandse volk”, mijnheer DvB? Ik vrees dat er een aantal decennia aan maatschappelijke ontwikkelingen aan u voorbij gegaan is…