Misschien heb ik wat gemist, maar na enkele onbehaaglijke minuten doorgebracht te hebben op de online reclamesite voor Het schervengericht van A.F.Th. Van der Heijden, vraag ik me af wat de bedoeling is van dit soort “reclame”. Als spotje zou deze fraai vormgegeven site het nog zo slecht niet doen. Naar ik aanneem wordt de sfeer van het boek (dat ik om evidente redenen nog niet heb gelezen) treffend weergegeven. Maar daarmee kan je in de online wereld niet zoveel seconden vullen. Behalve het zeer boeiende feit dat je de camerabeweging van links naar recht kan laten bewegen via een schakelaar heb ik niks spannends kunnen ontdekken. Of je lezers van boeken daarmee kan boeien, betwijfel ik. Ik stel me voor dat die meer op zoek zijn naar tekst en uitleg. Voor mensen die interactieve toestanden gewoon zijn is de site al helemaal gaap. De site wordt gepositioneerd als reclame, maar wie, hoe of wat deze site zou moeten aanzetten tot het kopen van het boek is me volslagen onduidelijk. Maar goed, ondanks de site kijk ik toch uit naar het boek dat ook al uitgebreid werd aangekondigd op de Papieren Man. Onder andere hier, onder de titel Duizend bladzijden A.F.Th..

Dirk Leyman publiceerde een paar weken geleden op de Papieren Man een reeks van vier artikels (Fictie op komst.) die vooruit blikken op de literaire actualiteit en waarin hij eerder al aandacht besteedde aan Het schervengericht. De moeite van het herlezen nu het nieuwe seizoen echt staat te beginnen:

• De langverwachten, met o.a. aandacht voor A.F.Th. van der Heijden, Connie Palmen, David Van Reybrouck, Paul Mennes, Anne Provoost
• De nieuwe Belgen (Naïma Albdiouni, Malika Chaara, Mustafa Kör)
• Vaste waarden (Koen Peters, Leo PLeysier , Oscar van den Boogaard, Renate Dorrestein, Gerrit Krol, Erwin Mortier)
• De outsiders (met o.a. aandacht voor te verschijnen werk van Joris Gerits, Marjolijn Februari, Bart Koubaa, Luuk Gruwez, Jacq Vogelaar, Aristide von Bienefeldt, Désanne van Brederode, Arie Storm)

Vorige vrijdag interviewde Jeroen Overstijns Van der Heijden voor De Standaard, over het slaapapneusyndroom, zwaarlijvigheid en Het schervengericht. Het boek is gebaseerd op de moorden van de Manson-family, onder andere op Sharon Tate die toen acht maand zwanger was van Roman Polanski. Twee personages, Maddox en Remo, die respectievelijk staan voor Charles Manson en Roman Polanski, zitten in dezelfde gevangenis Californië zonder dat ze van de ander weten wie hij is. Van daaruit ontwikkelt het verhaal zich in een poging om de moderne mythologie van de gebeurtenissen boven te krijgen.

Daarom durf ik er moderne mythologie van te maken. Zoals Sophokles de toen al duizend jaar bekende Oedipus mythe de zijn eheeft gemaakt. Hij heeft in de grabbelton gegraaid. Wel, zo ook ik. Ik documenteer me nauwgezet om vervolgens aan de werkelijkheid te kunnen morrelen.

Dit stukje werd gepost op Monday, February 26th, 2007 at 3:00 pm in de categorie Nieuws. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.