Het debuut dat het afgelopen jaar het meest van zich heeft laten spreken is ongetwijfeld Art. 285b van Christiaan Weijts, redacteur bij het Leidense universiteitsblad Mare.

Het boek won intussen de Anton Wachterprijs, werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs en sinds kort ook voor de Gouden Uil. Naar aanleiding van zijn passage op De Nachten stelden we de auteur enkele vragen.

De slechte seks prijs is aan je neus voorbij gegaan, reden om te jammeren?

Toen de fragmenten on line kwamen scande ik al even met ingehouden adem de teksten af. Gelukkig bleven mijn Victoria en Rosa gevrijwaard van deze hele vertoning. Ik stemde zelf op een fragment dat van Marcel Moring bleek te zijn.

De titel van je debuut, Art. 285b, verwijst naar de Nederlandse stalkers wetgeving, en het boek gaat ook deels over stalking, maar voornamelijk gewoon over de liefde en wat die met mensen doet. Aan de basis ligt nochtans een auteur die eens stalker was, een ervaringsdeskundige m.a.w. …

Het is erg geestig, in zekere zin. Ik werkte aan een roman over een pianist en een stripteasedanseres, maar in mijn eigen leven raakte de boel ook redelijk op drift, op het relationele vlak dan vooral. Dat ontaardde in een strafzaak wegens stalking, die perfect materiaal bleek op te leveren om deze roman meer relief te geven. En zelfs de titel.

Clichés rond stalking en stalkers worden binnenstebuiten gedraaid, idem dito voor dooddoeners over man-vrouw relaties of klassieke opvattingen over agressor en slachtoffer. Het lijkt of je voortdurend bezig bent een alternatieve lezing aan te bieden.

Dat lijkt niet alleen zo, maar is ook zo. Toch zou het te flauw zijn om zo te werk te gaan (bestaande opvattingen zoeken en die omdraaien). Met het presenteren van een alternatief is het mijn bedoeling om de zaken dubbelzinnig te maken, zodat je uiteindelijk niet meer weet waar je zekerheden vinden kunt. Denk in dat verband eens aan die uitspraak van Octavio Paz, dat ironie een bijzondere vorm van het komische is dat al wat zij aanraakt ambigu maakt. De werkelijkheid, laten we het zo toch maar noemen, is van zichzelf al ambigu. Aan de schrijver de kunst om die ambiguiteit aan de oppervlakte te brengen.

Je bent muzikaal aangelegd en je komt uit een muzikale familie, het hoofdpersonage is een pianoleraar. Dat hoeft allemaal niets te betekenen, maar wat me toch opviel in Art 285b is dat het een zeer geraffineerd, maar toch formeel geconstrueerd boek is; een formaliteit die bij het componeren van muziek heel gewoon is. Is dat een verband dat je zelf zou maken?

Helemaal juist. Schrijven en componeren heeft veel met elkaar te maken, ik beschouw het schrijverschap niet als een hobby waarbij je verhaaltjes op papier zet, al zijn er legio schrijvers die wel zo te werk gaan. Ik hecht erg aan het ambachtelijke aspect. Toch probeer ik te waken voor een al te vaste compositie. Er mogen en moeten misschien zelfs wel rafels zijn.

Dat Christiaan Weijts een begenadigd verteller is zagen we op De Nachten. Hij bracht er “Hotel Breero”, een erotisch verhaal gebaseerd op een tekening van Peter van Straaten en speciaal geschreven voor het literaire project (en deelprogramma van De Nachten) Lost Love & Lust.
Met vlijt en toewijding legden wij voor u de pornografische tradities van de Nederlandse literatuur vast op video:

Dit stukje werd gepost op Sunday, February 4th, 2007 at 2:38 pm in de categorie De Nachten. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.