Vandaag verscheen een wonderlijk stukje op het blog van Knack. Volgens Patricia de Martelaere is Hugo Brems een rancuneuze ex-minnaar en is dat de reden waarom zij niet is opgenomen in Altijd weer vogels die nesten beginnen, volgens Knack “het nieuwe standaardwerk over de Nederlandse naoorlogse literatuur”.

‘De kwestie is dat ik samen met Brems in de redactie van het literaire tijdschrift Dietsche Warande en Belfort (DWB) zat, nog voor er sprake was van een verhouding, en dat hij mij toen een geweldige auteur vond. Toen de verhouding afsprong is zijn houding tegenover mij radicaal omgeslagen. Hij heeft zelfs zijn veto gesteld op het verschijnen van een verhaal van mij dat reeds door de hele redactie was goedgekeurd. Hugo Bousset heeft daar toen om strategische redenen gehoor aan gegeven, en ik heb het betreffende verhaal in het Nieuw Wereldtijdschrift laten verschijnen. Na het verschijnen van een ander verhaal, jaren later in DWB, heeft Brems mij getelefoneerd en gedreigd met juridische maatregelen indien ik het verhaal zou opnemen als een hoofdstuk in mijn volgende roman. Hij meende dat ik hem viseerde in het betreffende verhaal, terwijl ik nooit enig signaal heb gegeven naar buiten toe, noch zelfs in intiemere kring, dat mijn schrijven diende geïnterpreteerd te worden als autobiografisch.’

Voor Patricia de Martelare was de maat vol toen Brems haar uit zijn literatuurgeschiedenis schrapte omdat ze de affaire dan toch verwerkte in haar roman Het onverwachte antwoord.  Dat De Martelaere zelf met die verhaal naar buiten komt is een goede indicatie voor haar ergernis. Zij staat doorgaans erg op haar privacy.

Dit stukje werd gepost op Friday, February 2nd, 2007 at 2:44 pm in de categorie Nieuws. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.