In hun laatste brief, ja die waarin ze me zegden dat ze al mijn subsidies gingen afpakken, hadden ze overschot van gelijk, die jongens en meisjes van INBEV (Het INstituut ter Bevordering van de Veelschrijf): om te schrijven ben ik nog veuls te jong!

Die teksten van mij, Arthur, kan je nog het best vergelijken met fietsen van bij Go Sport! Je bent blij dat je zo een leuk flashy model hebt, maar je bent er mee bezig. Fietsen van bij Go Sport dat is echt voor mensen met tijd. Sinds ik mijn fiets van bij Go Sport heb leef ik veel actiever. Speciaal om aan mijn fiets te klooien sta ik elke dag een half uurtje vroeger op. Go Sport dat zijn fietsen voor de actieve mens, Arthur. Van in het begin moet men er van ´s ochtends tot ´s avonds aan sleutelen. Ze zijn nooit af, de toverfietsen van Go Sport.

Ben ik blij dat ik niet kan schrijven. Arthur, al die zeikerds met hun stomme verhaaltjes. Stenen kloten krijg ik ervan. Geen opbouw, geen plot. Zinnen staan verloren tussen de rest. Arthur, zo is het leven. Plotloos. Een Who donut. De afloop laat zich raden. Al die knutselaars en al die dorpsgekken moeten die nu nog geld krijgen ook? Al die flippo’s en hun bezigheidstherapie, als we daar nu ook al moeten in investeren! In de Middeleeuwen verdienden ze nog hun kost als potsenmaker, of als nar, en mochten ze als de kasteelheer sliep erover waken dat de kikkers in slotgracht niet te luid kwaakten. Een schrijver betekende toen nog iets. Het is allemaal een beetje op zijn retour, het grote poëziecircus van weleer, sinds de televisie zijn entree gemaakt heeft.

Moeskoppen, kiekendieven. Godganse dagen hangen ze te kwijlen over hun borduurdsel van punten en comma’s. Die Grote Literatuurdeluur. De comma-kommando-club. De Interationale Vriendjes van de Bipolaire Stoornis. Alleen al van de wrijving die die mafketels veroorzaken gaan de poolkappen smelten. Dat sort volk! Al een hemelsbreed gat in de ozonlaag hebben ze geklaagd. Oh ja, ze hebben een entertaining gehalte. Hoge amusementswaarde. Heel de showbis en heel de academische wereld zit er vol van. Al eeuwen stouwt men er de zothuizen en dolhuizen nokvol mee. Zo zijn de torengebouwen ontstaan. Achtentwintig verdiepingen hoog, Arthur! Als we het goed spelen, dan springen ze er nog af ook, die papierenwaaiers. Slaan elkander murw met hun veel te dikke lettertjes soep in braille. Voortdurend kijken ze voor zich uit alsof ze net de driedelige Van Daele tegen hun kannis geknald gekregen hebben, Arthur. Die malloten, schrijvers, dat soort volk is net goed om flik over elkaar te spelen. Slim bekeken, laat ze elkander maar goed controleren. Gegarandeerd, bonje. De pret kan niet op! Ik weet alvast wat ik ermee zou moeten aanvangen. In mijn tuin heb ik een aantal containers laten neerkwakken. Daarin sluit ik gedurende honderd dagen (als ik maar niet vergeet hen er weer uit te halen) twaalf schrijvende mannen en één vrouw op - er zijn nog altijd meer vrouwen in de boks dan in de literatuur, Arthur. Het zal me daar voor de nodige animo zorgen in die legbatterij voor belletrie. Godganse dagen zullen ze moeten schrijven. En ik, ik zal Corrector zijn. Niemand weet dat ik het ben. Met elektronisch vervormde stem zal ik vanachter de latoflex in onze keuken geen gelegenheid laten voorbijgaan om een aantal collega’s van mij eens goed in hun hemd te zetten. Vooral diegenen die mij nu al jaren enerveren op TV! Men weze gewaarschuwd. Ik zal hen lokken naar deze knuik. Daarin laat ik hen honderd dagen van hun pen leven. Succes gegarandeerd. Hoe die daar mekaar in de haren zullen vliegen. Beter dan hanengevechten, beter dan hondengevechtren, beter dan stierengevechten - Gaia zal er niet eens tegen protesteren. Ze zouden zich diensbaar moeten maken. Bvb. als plaasteren kabouter in een pretpark. Papier hier! Alles verdwijnt in dat zuigende tochtgat van hen, zwart gat!

Ik hoop echt, nu we weeral dichter tegen kerstmis aanzitten, dat er vrede komt. Daarom zal ik mijn pennenvriendjes bij INBEV (Het Instituut voor het Bevorderen van de Veelschrijverij) een voorstel doen. Ik geef die hele schrijverij op. Ik vraag mijn statuut aan als amateursporter. Liefst van al wil ik lid worden van de Belgische boksfederatie. De schrijver moet bokser worden. Wie wil slagen, moet bokser worden, Arthur. Elk optreden van mij laat ik dan registreren als een sportieve prestatie, een boksmatch. Heb ik meteen een beter sociaal en fiscaal statuut. Ben ik meteen van die analfabetische letterentent af, Arthur.

Dit stukje werd gepost op Tuesday, January 23rd, 2007 at 9:05 am in de categorie Didi De Paris. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.