Buiten dat ik voortdurend op de hielen gezeten wordt door INBEV… “I am just a modern guy and I got lust for life“…. Jezelf schrijver noemen is niet bevorderlijk voor je streetcredibility, Arthur. Ze denken meteen dat je zo een ezeltje bent dat de godganse dag gouden gedichtjes schijt en dat je minstens eenenvijftig bent, terwijl ik toch jonger ben, of ze denken meteen dat je een ambtenaar bent: bij INBEV.

Als een Jack in the box ga ik tegen dit alles tekeer, Arthur. Ja, misschien moet ik van de gelegenheid gebruik maken om jou toch nog eens postuum knock-out te slaan. Ik kan men niet van de indruk ontdoen, mijn beste, dat men jou teveel op een voetstuk plaatst. Toegegeven, ik heb er zelf, zoals zovelen voor mij, aan meegewerkt. Aan die aanbidding van het lam, of is het een gouden kalf? Sluit even de ogen en denk aan Mina -en aan alle anderen met haar- die jou tot aan haar dood is blijven aanroepen, aanbidden, als een goudzoeker achter je aanging. Elke nacht verstrengeld -forget the cold sweat - in een incubus op een bedje van fantoompijn. Van grootse lafheid verdenk ik jou. ‘t Is poepsimpel om even “Het vademecum voor de jonge zelfmoordenaar” in te kijken, als was het een kookboek, en dan uit een succesvol leven te stappen, of een prille verliefdheid in stand te houden door simpelweg te “verdwijnen” in zee.

Balsemen wil ik je, en beschermen tegen de grote ravage die de kleine dingen des levens met een mens uithalen. Een ongelijke match in ontelbare ronden, waartegen niemand wint. De titanenstrijd waar men geen sponsors voor vindt. Bestaat er een grotere ramp dan het langzaam zinkend schip? Het tanend succes van de ouderwordende bokser en dichter? Is er een groter drama denkbaar dan de uitdovende liefde tussen een man en een vrouw? In hun kielzog een trits kids. Is er een gevecht heroïscher, Arthur, dan iedere dag uw grijs haar te tellen, en uzelf te zitten uitvlooien gelijk nen ouwen aap? En frittekes maken omdat u kindjes frittekes vragen, Arthur? En uw kopke rechtop houden, zelfs als g’uwe lul niet meer omhoog krijgt? Het leven is veel scabreuzer dan uw teksten.

“You are my destiny“.

Royaal is het uitzicht op de nakende beperkingen. Dat je voortaan beknot zal worden in je eigen ontwikkeling, dat je succes en vrijheid zal moeten opgeven. In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Een mens zou voor minder op de vlucht slaan, Arthur, én de achterblijvers kunnen je voor eeuwig blijven bejubelen bewonderen en aanbidden, ze kunnen zich warmen aan de illusie dat het altijd zo zal zijn, zoals Buddy Holly voor eeuwig 21 is. Beter nog, ze zullen dit zich zelfs nog mooier voorstellen dan dat het ooit zou kunnen geweest zijn als je langer onder ons gebleven was! Is ook Jezus niet -om dezelfde reden- op tijd uit pure mizerie en dilettantisme helemaal in zijn eentje ten hemel op geklefferd? Een prestatie die olympisch is en die niemand hem ooit heeft nagedaan. Zelfs James Dean niet. Nu heeft Jees voor eeuwig en drie dagen zijn hosanna. Tot in de eeuwen der eeuwen wordt de kleine timmermanszoon bezongen door een bende die-hards wishful thinkers die het nodig hebben om hun eigen behoeften en angsten te projecteren op zo een jongen uit het gewone volk?

“Arm kind, zestien lentes zo pril,/ ach wat lig je hier stil/ langs de kant van de weg.” Zet godver die radio uit, Arthur. Daarom en daarom is het nu tijd voor mijn eigen kleine beeldenstorm. En wie is er gezeten aan de rechterhand van Jezus, Arthur, alsof ze allemaal uit zijn ribben gezaagd zijn? Een schare engelen, Arthur. Angels With Dirty Faces. Vrouwelijke boksers, gevallen engelen. De glimlach der gelukzaligen lachend. Het meest van al lijken ze op nonnetjes. De nazaten van Soeur Sourire. Lachende nonnetjes met gevleugelde hoofddoeken. Honderdduizend vrouwelijke bokseuses zijn net geland, Arthur. Tijd dus om te stoppen met schrijven.

Dit stukje werd gepost op Tuesday, January 23rd, 2007 at 2:32 am in de categorie Didi De Paris. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.