Under Construction
Een paar woorden volstaan om de hele voorbije eeuw te begrijpen, Arthur. Eerst is er “Auschwitz”. Het bekt misschien een beetje moeilijk. Het is een een witz die onbeschrijfelijk leed veroorzaakt heeft en blijft veroorzaken. Het was zo een kamp, zoals de Engelsen in jouw tijd in Zuid-Afrika oprichtten om er opstandige Boeren en hun vrouwen en hun kinderen in op te sluiten, Arthur. Fascisten, communisten en liberalen, allen hadden concentratiekampen nodig om hun waanzin staande te houden. De laatsten waren de eersten.
Laten we over vrolijker dingen praten, Arthur. Een ander woord dat bepalend was voor de voorbije honderd jaar was “Lego™”, Arthur. Waarschijnlijk kan jij je er niets bij voorstellen. Glanzende steentjes in kunststof waar men de wonderlijkste bouwsels mee kan realiseren, Arthur. Als kind heb ik er ontelbare uren mee gespeeld. Onmetelijk was het plezier dat ik eraan beleefde. Toch ben ik tegen alle verwachtingen in geen architect geworden, niet eens wetenschapper.
Een alchemist is opgestaan om de belangrijkste begrippen met elkaar te verbinden. De Poolse kunstenaar Zbigniew Liberia maakte een Auschwits Lego™-bouwpakket.
Zo gaat het de hele tijd maar door. Al decennia schijnt iemand nog iets van jou te weten. Terwijl het allemaal doodsimpel is. Ik google jou. Arthur. Ik herhaal het. Op het net vond ik al meer foto’s van jou dan van mij. En foto’s zijn belangrijk. Nooit is de macht der beelden zo groot geweest. Geen artikeltje kan men lezen of de beeltenis van de auteur moet erbij staan, dwingend als de alomtegenwoordige tronie van een sekteleider, of van een dictator… Van iedereen vindt men steeds meer filmpjes. Ondertussen staat al de volledige voorbije eeuw op film. Er was eens een keer een dictatortje van twee keer niks. Jaren later kwamen ze met filmpjes over hem. Zwart-wit, zonder geluid. Naarstig gesticullerend, iets te snel. Hij leek op Charly Chaplin. De mensen konden hun lol niet op. Ze schreeuwden. Om meer. Pas veel later kreeg men dit soort filmpjes in kleur. En er kwam steeds meer geluid bij. Iedereen uit het Duizendjarige Rijk kreeg een stem. Behalve die schlemiel, dat misrabele mannetje, die mislukte komiek, die zichzelf de führer noemde. De camera vond hij nochtans een wonderlijke uitvinding. In zijn rijk moest ieder huisgezin een camera hebben. Hij was de laatste die men een stem gaf. Een specialist liplezen ontwikkelde ALR (Automatic Lip reading)-software om alles wat er gezegd werd op de stille beelden om te zetten in klank. Men haalde er een specialist dubbing bij om alles in te spreken. Nu, bijna honderd jaar later, horen we die führer eindelijk eens normaal. Kijk op video.google.com. Tik daar “Hitler speaks” in.
Google heeft dat weer mooi gefixt, Arthur. Kijk ook eens of er wat van jou op staat. Naar het schijnt bestaat er zelfs een filmpje van jouw legendarische match tegen Jack Johnson. Kijk ook op You Tube en op My Space. Let op, er kunnen zich altijd fouten voordoen. Auschwitz, Arthur, moet eigenlijk Oświęcimzijn. Een naam die met dit klavier en op deze blog nauwelijks neer te schrijven is.
