Je hebt het niet goed aangepakt, Arthur. Ik wed dat je niet eens een businessplan had. Je was een slechte ondernemer. Ik ben er zeker van dat je eerder comics las, in plaats van het handelsblad. Anders had je je nooit halsoverkop in al die dwaze avonturen gegooid. Op je zestiende trok je voor het eerst naar New York. Je begon er als gymnastiekleraar. Pats! Boem! Sportief ben je altijd geweest. Hoe oud waren je leerlingen? Had je een diploma van leerkracht? Daarna stak je de handen uit de mouwen als chauffeur –Had jij een rijbewijs? Had je een auto? Kwam jij boven het stuur uit? Was het paradise by the dashboard light? Is het de onbevangenheid van de jeugd? Of zijn het de voordelen van kinderarbeid? Tenslotte ging je aan de slag als bokser.

Doorgaans staan kunstenaars geboekstaafd als lui van twaalf stielen en dertien ongelukken. Mijn besluit staat vast om daar grondig verandering in te brengen. Ik heb mij voorgenomen de geschiedenis in te gaan als “Sollicitant”. Pas zal ik rust hebben in mijn graf als generatie na generatie op mij terugblikt met de gevleugelde woorden “Hij leerde zijn volk solliciteren”.

Tegenwoordig kom ik aan de kost als conceptueel kunstenaar. Sollicitaties zijn mijn werkterrein. Bij voorkeur opereer ik in sectoren die mij niet liggen… Metallurgie, chirurgie, hondenvanger… Wees selectief. Kies alleen jobs die je zeker niet hebben wil : boekhouder, makelaar, deurwaarder, hondenvanger, chirurg… Zo gaat men hierbij te werk… Stuur een sympathieke brief waarmee je hun belangstelling opwekt. Je bent al met een halve voet binnen. De kunst is dan de tegenspelers tijdens de sollicitatiegesprekken zo lang mogelijk van hun werk af te houden. Hoe meer rondes hoe liever (dit in tegenstelling tot de modale boksmatch). Zorg ervoor dat ze je mogen. Veins interesse. Suptiel zijn. Zorg dat ze je met spijt in het hart opbiechten dat je weliswaar een sterk kandidaat was, maar dat ze je toch niet aannemen.

In het leven moet men alle kansen benutten. Het geld stroomt pas achteraf binnen. In deze fase van het arbeidsproces komt het erop aan je rechten te kennen. Eis elke brief, elk kattebelletje, elke mail, elk curriculum vitae, en elk ander papier dat je ingevuld hebt, terug. Wijs hen erop dat het briefgeheim een grondwettelijk recht is. Het onterecht opslaan van persoonsgegevens is een grove schending van de privacy. Toon ook dat je mild kan zijn, biedt een minnelijke schikking aan. Zeg dat je alles geregistreerd hebt. Bel hen op. Meer dan nodig. Ook leuk is in het holst van de nacht even te informeren hoe het met de procedure staat. Blijf door jammeren. Eis smartegeld, een morele schadevergoeding. Stuur een factuur. Bereken de uren die je aan hen besteedde, hanteer het tarief van een accountant, of van een informaticus. Spiegel je aan de vrije beroepen. Gooi je op je taak. Vakbond, partij of overheid, men zal zich van geen kwaad bewust zijn. Integendeel, men zal je aanmoedigen, van schouderklopje tot subsidiëring.

Tenslotte kun je alle documenten bundelen. Eerdaags breng ik eindelijk een nieuw boek uit: “Mijn mooiste sollicitaties”. Alles - tot zelfs de verkoop van het boek - behoort tot mijn gigantisch kunstwerk… Geef de moed niet op, Arthur. Blijf solliciteren. Denk nooit dat je er alleen voor staat. Sla maar een krant of een weekblad open. Job @, werkaanbiedingen, jobs… Wij hebben meer bondgenoten dan je denkt. Neem het van me aan: het is van vorige eeuw geleden dat ik nog een poot uitgestoken heb.

Dit stukje werd gepost op Thursday, January 11th, 2007 at 10:42 am in de categorie Didi De Paris. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.