Arthur, een klank kan mij dieper raken dan een woord. Het moet melancholie geweest zijn, verzonken in de diepste lagen van de geluiden. Iets dat wegwaaide tussen twee maten. Drumslagen die klonken als donder. Daarachter verscholen viooltjes als warme zomerregen. En daar nog een kriekje synthesizer bovenop. Of was het een fluitje? Hip, hoor, hip! Twee vrolijke Fransen die elk de godganse avond op een barkruk op een gitaar zaten te tokkelen - hebben ze leuk lumbago van gekregen. De een heette Simon, de ander Garfunkel. En nog “Art” ook. Li la li! Li la li! Wees blij dat je die kwijlende marmotten nooit tegen het lijf liep! Het was de jaren ’70, Arthur – 20ste eeuw. (Op wat slachtingen her en der na, heb je niets gemist hoor!) … Toen verscheen op de televisie… Een interessant voorwerp, ik leg het vlug uit, want nog even en ze zal verdwenen zijn de zeer kleine speeldoos, die vijftig jaar de wereld gedomineerd heeft, straffer dan die feestneuzen die luidop droomden een duizendjarig rijk…
Waar “visie” voor staat hoef ik een smart-alec kid als jij natuurlijk niet uit leggen. “Tele” betekende oorspronkelijk “ver”, vandaag staat het voor “kort-zichtig”, “verblind”, “versuft”, “verdoofd”, de populairste hard drug. Het enige wat in de voorbije honderd jaar te noteren viel is nu en dan een woord dat muteerde… Televisie is een vreemd apparaat Het werpt een schaduw over de mensen. Het is een draagbare Platonische grot, ter grootte van een aquarium, in zonderheid – gij die nu al wel ruimschoots de tijd gehad hebt om de fauna en flora van de zee te bestuderen – voor pladijzen en roggen… Toch is het vandaag zo dat een fenomeen niet bestaat zo lang het niet op TV verschijnt… .
In die zeikerige jaren ’70, slechts met de grootste moeite heb ik mijn dronken schip er doorheen geloodst, waren Simon & zijn Garfunfel met dat nummer een keer op TV. Tot halverwege de salon droop de nostalgie -daar diende die televizionaire trukendoos vooral voor.
In the clearing stands a boxer, and a fighter by his trade. And he carries the reminders of every glove that laid him down or cut him til he cried out in his anger and his shame. I am leaving, I am leaving, but the fighter still remains… Zo ging dat die hele jaren ‘70 maar door: veel geblaat en weinig wol. Ze draaiden de song bij een documentaire over jongeren die van huis weg liepen om alleen te gaan wonen. Met boksen had het volgens mij geen kloten te maken.

Dit stukje werd gepost op Monday, January 8th, 2007 at 7:18 am in de categorie Didi De Paris. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.