Goldberg Variations
Art Uur, mon cher compagnon d´enfer. Goeie raad is niet duur: Live fast, die young and leave a beautiful corpse… Ik moet je vertellen hoe het eraan toegaat sinds de Culturele Revolutie… Ze gaan naar de film, als het echt moet zelfs naar een tentoonstelling, en –why not- één keer per jaar naar een dansvoorstelling, één keer per jaar trekken ze een weekend naar een festivalweide –ook de oudjes– en bekijken daar wat ze eigenlijk horen goed te vinden. Voor een enorme kwak geld gaan ze tot aan hun knieën in de modder en de koeienstront staan– Het speelt zich af in helse oorden met namen zoals Werchter (een onooglijk nest waar de verdienstelijke Charles de Keukeleire begraven ligt – zo ver krijgen ze je hier: je wil alleen nog contact met mensen als ze maar dood genoeg zijn, Arthur. Ik hoop dat ik je spoedig kom vervoegen, wij hebben wel het een en het andere samen te bespreken.) Ook gaan ze naar tentoonstellingen. Ze beleven jaarlijks één literair evenement. And that´s it. Het gekke is, mon vieux: er is een markt voor. Sterker nog, daar waar in jouw tijd de goegemeente zich onledig hield met beuzelarijen als landbouw en industrie, zijn het nu vooral kunstjes die men verkoopt. Handen vol geld zijn er te rapen met sport en popmuziek. Men besteedt gigantische bedragen aan het produceren van films. Nog grotere bedragen gooit men over de balk en men geeft er nog grotere bedragen aan uit om er naar te komen zien. Het meeste geld gaat tegenwoordig naar… en nu heb ik het werkelijk over iets van levensnoodzakelijk belang… naar ringtones! Ik weet niet of dat een belletje bij jou doet rinkelen, bij mij gaat hiervan in elk geval mijn hele klokkenspel alle beiaarden van het noordelijk halfrond overstelpen… Ach, Tuurke! Een mens mag zich daar allemaal niet in opjagen. Ze komen buiten uit de zaal en kijken elkaar in het wit van de ogen, zoals The Good, The Bad, The Ugly in de slotscène… L’enfer c’est les autres… Wat moet ik ervan vinden? Vooral in de schier virtuele wereld der Schone Letteren is het erg gesteld. Ik zal daar niet teveel meer over uitweiden, Bro´, ze zouden je postuum komen lynchen. Maar laat me je nog snel het volgende toesissen – daarna ga ik me, het is beloofd, de rest van de dag, weer flink amuseren – “Who Are The Brain Police?” zong Zappa op ‘Freak Out!’ in 1966. Geen tijd, geen tijd. Buiten hangt een vuile lucht en het zevert citaten. Wellcome to the machine. The best things in life are free. But you can keep them (for the birds and bees). Now give me money. That´s what I want
