New York, New York
Cravan, ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat je verzopen bent en dat je rust op de diepste bodem van de oceaan. Moge je lijf al lang vergaan zijn. Jij zou hier onmogelijk kunnen aarden. Je zou fel opvallen tussen al die erudiete lieden met hun hippe brillen en samengeknepen billen. Très pomo! Met pruilmondjes zeggen ze “Tsja, ik heb hierbij zo een gevoel van…” en dan blijven steken in hun woorden, kijken uit dat iemand anders hen depanneert … Dit soort misdoet niets… Kleren van de keizer… Sweat shops… Vandaag heeft iedereen de droeve plicht alleen maar blij te zijn. Geen ideeën, geen hoofd dat er bovenuitsteekt in de mensenzee, geen schouders die er bovenuit steken. Maar goed dat jij niet meer bent komen bovendrijven, Arthur. In geen honderd jaar zou jij hier in een boeken top 10 belanden. Jouw boekjes zou je zelf moeten uitgeven, en ermee venten als was het een lading kaas, om er uiteindelijk mee te blijven zitten. Soort als jij zouden ze verplichten een blog te schrijven, te emigreren naar cyberspace. Als je nog niet dood zou zijn, luister naar mijn goede raad: duik onder! De weinige gegevens die ik over jou heb spreken boekdelen. Voorjaar 1917 schreef Leonid Trotski in zijn dagboek dat je bokser was, een gelegenheidsdichter, de neef van Oscar Wilde en dat je overal uitbazuinde dat je liever de kaken verbrijzelde van yankees, dan je eigen kinnebak te laten breken door de Duitsers. Jullie zaten beiden op de boot naar New York. Daar sliep je meestal in Central Park. In het chique salon van de mecenas Arensberg – waar je ook Nina tegen het lijf liep – gaf je een lezing over moderne kunst. Stomdronken beklom je het podium. In no time stond je er poedelnaakt voor een verbouwereerd publiek dat au fond nog minder om het lijf had. Slechts met de grootste moeite kon worden vermeden dat je gearresteerd werd. Cravan, als je nog leeft dan raad ik je ten stelligste aan je zo vlug mogelijk te verzuipen.
Vrijdag 5 januari 2007
