Wat voor de een het eerste woord is, was voor de ander het laatste. Voor mij ben jij, Arthur, hetzelfde wat alle andere mensen voor elkaar zijn. Een sliert data aan elkaar geregen. Een gedicht waaraan meerdere dichters schrijven. Een eerste noteert een versregel én het openingswoord van de tweede versregel, de tweede krijgt alleen dat laatste woord te zien. Daarop borduurt die verder. Op de derde lijn laat hij één woord achter voor de volgende. Enz. enz. Tot het toeval poëzie genereert.

Jij en die griet van je, jullie bewogen jullie altijd in de gevarendriehoek tussen dadaïsme, futurisme en expressionisme. Zij heeft vele belangrijke mannen uit die groepen in haar bed gehad. The Stones hebben daar een song over –niet dat ik een fan ben van die fraudeurs – starfucker, starfucker, starfucker… Al die bewegingen lopen door elkaar. Zoals in het echte leven. Meer zelfs, de historische avant-garde heb ik altijd gezien als drie kunststromingen die elkaar netjes chronologisch opvolgden: dadaïsme, surrealisme en situationisme. Al moet ik toegeven dat de meesten van die laatste beweging, zo ze ze al kennen, geen fluit af weten… Ze kennen wel mei ’68, hippies en punks, maar geen situationisten… Is chronologie wel zo logisch? Elke afbakening van een kunstrichting, of van een lap grond, is een leugen, Arthur. Het is altijd een paradis artificiel. Academici moeten er met hun poten afblijven, mon vieux. Kunst is zoals de straat van ons… Eerst waren er surrealisten actief. Zij waren de rechtstreeks opvolgers van het symbolisme en van het geweldadige anarchisme van de daad. Vanaf 1916 duiken dadaïsten op. Eerst in Zürich, daarna in Berlijn, later in Parijs. Pas in een tweede golf, in de nasleep van Dada breken de surrealisten internationaal door… Toch, ik ben er heilig van overtuigd, mijn beste Arthur Cravan… Niet een kunststroming werd je fataal, maar een zeestroming.

Donderdag 4 januari 2007

Dit stukje werd gepost op Thursday, January 4th, 2007 in de categorie Didi De Paris.