Experiments In Junk
(Beeld Kris Verdonck)
Fabian, was je naam, Fabian Avenarius Lloyd. Mensen met een schuilnaam, ik weet er alles van, Arthur. Ellis Island. Vrijheidsbeeld. Skyline. Junks, hoeren en homoseksuelen. Ongelofelijk wat er allemaal aanspoelde… Wat later, in december 1916, arriveerde jouw Eva in The Big Apple. Nina Loy was 2 keer 18, jij 5 jaar jonger…
Sommigen zeggen Venezuela, anderen Buenos Aires. Vast staat dat er geen geld was om samen te reizen. Je zou op eigen houtje de bestemming bereiken.
Het waren twee coninckskinderen. Sy hadden malcander soo lief; Sy conden byeen niet comen. Het water was veel te diep.
Je lichaam werd nooit gevonden. Misschien staat er ergens een monument voor jou, op de vlucht voor de loopgravengruwel in Europa: Aan onze helden. Leve de Onbekende Deserteur!
Nina zette vier kinderen op de wereld, liet ze in de steek, om koortsachtig als een goudzoeker achter je aan te gaan. Je bleef aan haar vreten, zoals zout water aan een kadaver. Ze bleef op je wachten. Zwanger van verwachting uitkijken over de zeven zeeën. Fantoompijn zo ver het oog reikt.
Ze schakelde over op assemblages die ze omschreef als “experiments in junk.” Zoals de Merzbau van Kurt Schwitters. In de Bowery, tussen de zwervers en de daklozen, had ze nooit gebrek aan troep. In 1953 vonden haar dochters het welletjes. Ze kwamen haar ophalen, namen haar mee naar Aspen, Colorado. Daar werkte ze tot aan haar dood, in 1966. Ze was 84, en tot het laatst helder en creatief. Haar laatste gedicht, “Letters of the Unliving“, ging over jou… Toen jij voor het laatst gezien werd had je dezelfde leeftijd als de obscure dadaïst Jezus Christus. Ben jij ten hemel opgestegen?
Woensdag 3 januari 2007
