Is de vagina het derde oog? Het sleutelgat waarlangs het nog ongeboren leven je zag vertrekken?
De blik van de foetus, visionair als de kleine garnaal, vindt alleen zijn weerga in de fabelwezens die men sinds kort ophaalt uit de diepste bodems van de oceaan, of die men vindt op de schilderijen van Jeroen Bosch – Wonderbaarlijk!
Mina Loy, noch enige andere levende ziel heeft nog iets van jou gezien. Je bent vertrokken, maar niet overleden. Je hebt de dood de loef af gestoken. Vroeg of laat krijgt iedereen een stomp tussen de ribben, een nekslag. Jij nam the short cut, bent de dood te slim afgeweest. De dood heb je overgeslagen, gerateerd. Weet je, Arthur, volgens mij is het inbeelding, de mensen sterven uit gewoonte…
Jij en Mina… In 1917 in New York… . Jullie waren er amper zes maanden samen. Jij op de vlucht voor de militaire mallemolen. In september 1917 zat je in Canada; in december in Mexico. Ze volgde je. In januari 1918, in Mexico City, stapten jullie in het huwelijksbootje. Jullie zwierven door het land. Je boxte je er doorheen. Zij werd zwanger.. . Met een ziekenschip zeilde ze naar Buenos Aires. Je zou haar nakomen. In november 1918 ben je uitgevaren in een zeilboot vanuit Salina Cruz. Het zuidelijke deel van de Mexicaanse Westkust. De Pacific op. Richting Guatemala. Zuidwaarts? Mensen van ons slag moeten niet met de stroom meevaren, Arthur. Maar het wordt tijd dat je nog eens een teken van leven geeft.
Mina Loy droeg jullie kind. Haar vierde. Het derde nog levende. Drie maal is scheepsrecht. In haar eentje is ze naar Engeland gezeild, naar haar moeder. Op 5 april 1919 is ze bevallen van een dochter, Arthur. Het kind werd naar jou genoemd: Fabienne.

Dit stukje werd gepost op Wednesday, January 3rd, 2007 in de categorie Didi De Paris.