Benacquista, een populaire Franse verhalenverteller die onder meer detectives, ‘roman noir’ schrijft en filmscenario’s maakt, een auteur die van beelden houdt. En Tardi, een striptekenaar, illustrator van romans van Céline en Jules Verne, soms ook schrijver. Hun verhalen roepen vaak dezelfde sfeer op, duister, somber, maar niet zwartgallig, en allebei kunnen ze die sfeer sober weergeven, blijvend bij de feiten - Benacquista met de schrijverspen, Tardi met de pen van de tekenaar.
Ze werden samengebracht door Didier Platteau, een uitgever die enkele jaren geleden begonnen is met de collectie ‘Carnets Littéraires’ waarvoor hij schrijvers en tekenaars samen een werk laat ontwikkelen, zodat een ander soort scheppingsproces ontstaat.
Toen Platteau aan Benacquista vroeg of hij hieraan wilde meewerken, antwoordde de schrijver: ‘Ik heb een idee met wie… maar het is ondenkbaar… Tardi… Maar hij zit tot over zijn oren in het werk.’
Enkele uren later stelde Platteau dezelfde vraag aan Tardi (zonder Benacquista te vernoemen) die na enig nadenken zei: ‘Er is iemand… Het zou goed kunnen worden… Benacquista.’
Ze hebben voor elkaar gekozen.

Voor ze eraan begonnen, verkenden de kunstenaars samen de milieus, decors, de sfeer waarin het allemaal zou gebeuren. Vervolgens stonden ze voor de vraag hoe ze dit verhaal zouden realiseren. Aanvankelijk opteerden ze ervoor om gelijktijdig samen te werken, Tardi zou tekenen terwijl Benacquista, in een soort paradoxale waaktoestand, zou schrijven. Geïnspireerd door wat Tardi tekende zou dan de creativiteit van Benacquista in die toestand ongekende hoogten bereiken… (tests hebben uitgewezen dat in de paradoxale waaktoestand lumineuze ideeën kunnen ontstaan, creativiteit zich op onverwachte manier ontplooit). Tot hun spijt bleek het idee echter niet uitvoerbaar.
Benacquista ging dan maar alleen aan de slag. Hij wilde niets loslaten tot de lijn van het verhaal ‘Le serrurier volant’ volledig ontwikkeld was.
Pas toen hij de tekst in handen had, kon Tardi het visuele verhaal creëren. Hij is een meester in compositie, montage, creatief en zorgvuldig tot op de millimeter. Hij maakte de tekeningen, monteerde tekst en beeld. In het eindresultaat is de interactie tussen beeld en tekst zo goed geslaagd dat het brein van de lezer tegenover een geheel komt te staan. Zo wordt die lezer verplicht om op een heel andere manier om te gaan met ‘het lezen van een boek,’ meent de uitgever, die deze collectie meteen ook ‘un genre nouveau’ noemt.
Het boek van Benacquista en Tardi is uniek, maar is dit een nieuw genre? Misschien zag de middeleeuwse monnik zich ook wel als de artiest van een ‘oeuvre graphico-littéraire’ terwijl hij tafereeltjes schilderde in de eerste letter van elk hoofdstuk dat hij kopieerde? En past de term ‘grafisch literair werk’ niet evenzeer bij de striptekenaar die zijn beelden illustreert met lange teksten in en buiten de tekstballonnen? Bij de schrijver die zijn werk illustreert of laat illustreren? Of bij de graffiti-tagger, die woorden afbeeldt op een originele, onverwachte manier, meestal ook heel verzorgd? In Parijs zijn momenteel drie grote artiesten bezig, Miss Tic, Nemo, Jérôme Mesnager… Maar waarom altijd zoveel beelden en zo weinig woorden?
Misschien ontstaat er nog weleens een volwaardig graffiti-tag-novel, een voor iedereen begrijpelijk boek, verteld in geschilderde woorden en sjabloonbeelden, uitgestrekt over de muren van een hele stad (in navolging van Brian, in ‘The Life of Brian’ van de Monty Python)?
… of, waarom niet een ‘digital graphic graffiti tag novel’?
… of… ok… laten we ermee ophouden. 2007 begint pas.

Dit stukje werd gepost op Sunday, December 31st, 2006 at 8:53 am in de categorie Nieuws. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.