Liftman
Ik maak te-doen-lijstjes. Elke ochtend schrijf ik mijn hele dagverloop op een papiertje. De boodschappen die ik moet halen, de dingen die ik moet doen, de mensen die ik moet bellen, de mensen die ik maar beter niet bel. Stel dat alle lijstjes die ik ooit gemaakt heb in een zwerm boven de aarde cirkelen en neerdwarrelen in een grasveld, zou de vinder ze dan lezen? Vast niet. Wie wil er weten wat ik twee oktobers geleden nodig had van de supermarkt, naar welke kapper ik moest op een dag in mei, met welke vent ik drie zomers terug had afgesproken aan zee. Nee, lees ze maar niet als je ze vindt. Versnipper ze, schop ze weg, vouw er desnoods boten uit. Ik vergeef het je.
Op dinsdag – vandaag – staat er altijd tussen boodschappen en afspraken: 13u00: langsgaan bij L.
L., mijn beste vriendin, woont samen met K., maar bezoekt elke dinsdag haar ex T. – die ondertussen een relatie met M. heeft – op zijn werk.
L. rept zich tegen drie uur naar zijn kantoor in de stad. T. komt met de lift naar beneden.
De deur glijdt open, zij stapt in, ze drukken zich tegen elkaar aan, tongzoenen tot op de vijfde verdieping en gaan in innige omhelzing opnieuw naar beneden. Op het gelijkvloers stapt L. weer uit en verlaat het gebouw.
Een typisch A.G.E.-geval noem ik het. Affectie Gezocht Elders.
‘Ik word er rustig van,’ zegt L. elke dinsdag nadat ik haar weer heb proberen te overtuigen om niet naar T. te gaan, haar tot vervelens toe heb herinnerd aan de bakken tranen die ze huilt telkens ze hem gezien heeft. ‘Soms denk ik dat ik alleen kalm word van zijn speeksel.’
‘Bullshit,’ roep ik dan. ‘Mensen worden van zo veel dingen rustig. Van yoga, een warm bad, kamillethee.’
‘Ik ga nog één keer, alleen om afscheid te nemen,’ belooft ze elke week, een friskmuntje tegen haar gehemelte zuigend. Pepermunt, eucalyptus, limoen-menthol. Zij friskt zichzelf volledig weg tegen drie uur.
‘Ga niet,’ probeer ik dan tevergeefs. ‘En doe vanavond ter beloning iets leuks met K.’ Waarop L. steevast zucht:
‘Dat is het nou net. K. en ik, wij hebben alle leuke dingen al gedaan samen. En ook de niet leuke. Ik zou eens iets compleet nieuws met hem willen doen. Desnoods iets vreselijks. Als het maar nieuw is.’
‘Schrijf samen een boek,’ zei ik vorige keer. ‘Een roman over een koppel dat voltijds geboortekaartjes verzamelt van baby’s geboren op data bestaande uit enkel priemgetallen of zo. Vreselijk genoeg?’
L. schudde glimlachend met haar muntjes zoals vrouwen in commercials dat doen met dozen kattenvoer. Ik wilde dat er daadwerkelijk een poes kwam aangehold. En daarna nog één en nog één, alle katten van het noordelijk halfrond. Ik wilde dat ik in een knotsgekke reclamespot zat, in plaats van in een voorspelbare, ordinaire dag.
Misschien ben ik ook wel toe aan een lift-date. Vereisten: viriele man zonder claustrofobie, net als ik in het bezit van een vaste relatie en in staat om vijf verdiepingen op en neer erotische ernst te bewaren. En o ja, geen frisks. Wij fiksen het zonder. Wij stellen ons tevreden met de smaak van het moment, de weeë zweem van bolognese, plastic-beker-koffie, graanbeschuiten, energy-bars, red martini, dry martini, dafalgan.
Ik zie het al helemaal op mijn te-doen-lijstjes staan. 17.00: liftman.
Ruth Lasters
