Ann Meskens (1965) studeerde wijsbegeerte en toegepaste ethiek aan de K.U.Leuven en de Universiteit van Nice. Ze is redacteur van het literaire tijdschrift De Brakke Hond en publiceert regelmatig in De Morgen en Filosofie Magazine.Op de tiplijst van de AKO literatuurprijs een bijzonder boek: De Passie van Ann Meskens – Tati.
Hoe houd ik mijn passie uit? Dat vroeg de filosofe Ann Meskens zich af en ze schreef een boek over haar levenslange voorliefde voor de films van Jacques Tati (1907-1982). Ze keek telkens opnieuw naar klassiekers als Les Vacances de M. Hulot, sleepte haar vriend mee op bedevaart om zelf een Hulot-vakantie te houden en kocht zich arm aan boeken - het obsessieve gedrag van een liefhebber. Intussen begon de ernstige filosofe in haar zich vragen te stellen over de vrolijke Tati-fan die ook in haar huisde: Wat zoekt zij toch? De waarheid? Het geluk? We laten haar zelf aan het woord:’Het gaat me bij Tati om het lichtvoetige en het plezier - omdat je anders de ernst niet uithoudt. Het gaat me om het eeuwige en vrolijke gelanterfant - omdat je zonder dat het twintigste-eeuwse arbeidsethos niet overleeft. En het gaat me bovenal om de aandacht voor de enkeling - omdat je anders niet meer opduikt uit de massa.’
 

Elders verwoordde Ann Meskens het zo:

‘De films van Tati hebben mij beter leren kijken. Dat is op zich al een niet te onderschatten verdienste, maar ze deden meer - ze leerden me ook oog krijgen voor dagelijkse visuele humor. Zonder Tati zou ik niet zo gelachen hebben toen ik zag dat de marktvrouw geen rare dikke vingers had, maar dat ze worstjes stond te wassen. En ook het moment dat een man van een jaar of dertig op zijn vingers floot en ik een hondje verwachtte, terwijl er twee kleine jongetjes aan kwamen rennen werd komisch dankzij Tati. Tati heeft mijn leven een stuk vrolijker gemaakt, doordat hij oog had voor visuele humor. Het betekent wel dat je heel goed moet kijken naar zijn films, want zijn humor is vaak heel onnadrukkelijk, en het betekent ook dat je vaak nieuwe grappen en grapjes ontdekt als je ze vaker ziet.
Dat Tati heel goed wist wat hij wou bereiken blijkt uit zijn uitspraak “Ik wil dat de film begint als de toeschouwer de zaal uitloopt”. Dat heeft hij bij mij in ieder geval uitstekend voor elkaar gekregen, en ik ben hem er al mijn hele leven dankbaar voor.’

De tekst op het binnenplat geeft een mooie impressie van het leesgenot in het boek:
‘Het is net als met de liefste: waarom hij, waarom ik? Daarom, derhalve, bijgevolg… Er kan nooit genoeg antwoord zijn, al kun je talloze redenen bedenken. Je raakt er nog slechter uit als ze verder vragen: wat als hij minder aardig, minder opgewekt, minder gevat wordt? Dan nog, dan nog meer, dan nog het meest? Een, twee, drie, het antwoord verschuilt zich in de anekdotiek en het detail, in een Tati-begin en in een Tati-blijven, in de toon en in het vertellen, versta je? Passies, geliefden en voorliefdes kies je niet, die springen als kleine kinderen op je rug en met hun wippende kuiten in jouw flanken nemen ze jou mee in plaats van jij hen.’
 

Het boek heeft foto’s en illustraties van Tatiana de Munck (bijgenaamd Tàti), en is uitgegeven bij Lemniscaat.

(hv)

Dit stukje werd gepost op Thursday, October 12th, 2006 at 9:06 am in de categorie Nieuws. U kan reageren , of linken via trackback vanop uw site.