Eerste roman van Ruth Lasters
Het Andere Boek, het jaarlijkse auteursfestival met auteurs uit binnen-en buitenland, viert dit jaar op zaterdag 14 en zondag 15 oktober in het in Antwerpen zijn 30ste verjaardag. De organisatie is in handen van de vzw Het Andere Boek in samenwerking met Oxfam-Wereldwinkel Antwerpen vzw en Wereldculturencentrum Zuiderpershuis. Een overzicht van het gevarieerde programma vindt u op de website van Het Andere Boek. Bij de beloftevolle jonge auteurs kunt u kennis maken met nieuw DBH redactielid Ruth Lasters en met haar eerste roman Poolijs:
‘Ruth Lasters (1979) won met het gelijknamige kortverhaal Poolijs de Brakke Hond-prijs 2005. Eerder werk werd opgenomen in Mooie Jonge Honden. Poëzie van haar verscheen onder meer in Lava, Deus ex Machina, en in de bloemlezing 21 dichters voor de 21ste eeuw en in Het Liegend Konijn. Poolijs is haar subtiel geschreven debuutroman. Uit een interview met de Gazet van Antwerpen: ‘Ik ben nooit op zoek naar extraordinaire thema’s. Alles is inmiddels wel behandeld in boeken. Dat is eigenlijk geruststellend. Ik hou het liever bij het algemeen intermenselijke. Maar 3 thema’s vallen in Poolijs wel te onderscheiden: relaties tussen mannen en vrouwen, dwangneurose en het verlies van iemand.’
De kleine wereld van Ruth Lasters mag dan wel gewoon zijn, haar weergave ervan is uiterst subtiel en eigenzinnig. Ze kruipt in de kieren van de werkelijkheid die zo een nieuwe verrassende aanblik krijgt.’(bron: Het Andere Boek)
Fragment uit het boek:
‘Er zijn mensen die talent hebben voor het ogenblik, het overal als een witte rat op hun schouder met zich meedragen. Anderen zijn er beroerd in, voelen zich zo versuft dat hun zelfbewustzijn slechts een zelfvermoeden lijkt.
Lucy staart voor zich uit achter haar toonbank in de ijshal, wezenloos, alsof de schaatsen die ze er verhuurt dagen zijn. Al haar voorbije dagen die enkel van elkaar verschillen door de data die onder het mom van maten in de zolen zijn gegraveerd.
Yves staat in voor het onderhoud van de piste en tracht tussendoor te studeren waarbij hij tot Lucy’s ergernis om de haverklap over zijn adamsappel strijkt. Rust vindt hij enkel in ruimtes waar mensen massaal zwijgen. In de aula van Anka bij voorkeur die kunst voor dummies doceert aan doven. Maar door een schilderij waar ze te lang bij stilstaan, verdwijnt ook die rust en belandt Yves in een spiraal van ondermijnende twijfelzucht. Alles verdwijnt, alles verandert, alles komt terug, komt goed. Maar beter wordt het zelden.’
(hv)
