Tip top (2)
In dit reeksje over Vlamingen wiens boek op de tiplijst van de AKO literatuurprijs 2006 staat, vandaag Peter Terrin met De Bijeneters. De twee tekstjes hieronder zijn van het achterplat van het boek, en worden gevolgd door een fragment uit het boek.
Peter Terrin schrijft elke week een column in de Knack.
Peter Terrin (1968) werd meermaals geprezen als literair buitenbeentje. Blanco, zijn eerste roman bij De Arbeiderspers, haalde de longlist van de AKO literatuurprijs 2004. Het jaarboek Magazijn selecteerde hem voor de lijst ‘Beste jonge schrijver 2003’. Vrouwen en kinderen eerst, zijn jongste roman, werd kort na verschijnen door Knack opgenomen in de Top 50 van 200 jaar Vlaamse literatuur. Voor zijn oeuvre tot nog toe werd hij genomineerd voor de Dif/BNG-prijs 2005.
Op de tiplijst van de AKO literatuurprijs 2006: De Bijeneters
Volgens Van Dale is een variatie ondermeer ‘een daad waardoor (men) iets verandert’. Maar het is ook ‘elk der verschillende bewerkingen van een zelfde thema’. Beide definities zijn van toepassing op De bijeneters. In elk van deze zeven variaties staat een daad centraal waardoor alles verandert - of het nou om een dwingend verhoor gaat zoals in ‘De verdachte’ of om een blijk van buitengewone eerlijkheid zoals in ‘Schoonmaak of De lotgevallen van Abdullah en ikzelf’. Soms wordt vergeefs gestreefd naar iets wat inertie kan omzetten in een daad, maar vaker laat het toeval de protagonist geen keuze.
Peter Terrin demonstreert in dit nieuwe boek wat hij in zijn mars heeft, en dat is niet weinig. Geïnspireerd door grote voorbeelden als Camus, Hermans en Kafka laat hij zien waar zijn eigen, opmerkelijke kracht ligt: de verbeelding van de werkelijkheid zoals die eruitziet achter de façades van alledag. En daarbij toont hij zich, zoals een ervaren criticus het uitdrukt, ‘een meester van het onheilspellende detail’, die ‘met droge en preciese impressies (…) de lezer de stuipen op het lijf’ jaagt.
Fragment uit ‘De verdachte’:
Beneden nam hij plaats op een van de banken, hij moest nodig ontspannen. Hier zaten altijd bejaarde mensen, sommigen wel drie uur aan een stuk; ze bewogen nauwelijks, ze waren deel van het complex geworden. Winkelende mensen vergezelden hen in snelle opvolging. Op de bank tegenover Karlsson zat een man die onafgebroken hardop voor zich uit praatte. Wartaal. Zijn haar had een kaarsrechte scheiding, hij droeg een wat verouderd pak. Hij was geschoren en leek nuchter. Mensen stroomden uit de supermarkt, beladen met volle draagtassen. Ze liepen de kwebbelende man voorbij of hij niet bestond. Het was lang niet zeker dat hij geestelijk gestoord was. Misschien ging hij straks opgeruimd naar huis.
(hv)
